Mama slaat de plank mis

“Mijn vinger doet zo zéér”, huilt Ziggy. “Ik wil pleister of een verband”. Ik inspecteer de vinger en zie niks. “Hou nou eens op met dat gejank, je bent toch geen wijf!” mopper ik. 

Ziggy houdt op met mekkeren nu hij doorheeft dat het geen zin heeft en gaat dan maar weer verder met zijn moddersculptuur. De mevrouw naast me bij de zandbak laat me met een boze frons weten dat mijn opvoedtechnieken haar niet aanstaan. Jammer dan. Ik houd nou eenmaal niet van jankende kinderen, tenzij er echt een goede reden voor is. Zoals die keer dat ik de kleine man van de wc had laten donderen en hij een gapend gat in zijn kop had. Natúúrlijk mag ie dan zo hard brullen als hij maar wil.

Kusje d’r op en klaar
Ik heb mijn houding (en ik denk ook mijn woordkeuze) te danken aan mijn moeder. Die was ook al van het type opstaan-knietjes-afvegen-doorlopen als ik was gevallen. Ik had als kleutertje dan ook snel door dat het geen zin had om te piepen om niks. En mijn moeder wist dat als ik echt hard jankte, er ook echt iets mis was met me. Zo gaat ze ook om met mijn kinderen en dat werkt prima. Ze gieren bij oma regelmatig uit de bocht met hun skelter, of vallen zich een buil op hun kop. Maar veel janken doen ze niet. Kusje d’r op en klaar.

Dubbele armbreuk
Het nadeel is, dat ik niet altijd doorheb als er wél echt iets mis is. Zoals die keer dat mijn peuter zijn arm had gebroken na een val van een krukje, en dat ik daar pas na een week achterkwam. Ongelooflijk, we hebben hem die week in heel wat strakke rompers geworsteld en zelfs hand in hand met hem op de trampoline gestaan. Geen krimp gaf ie. Tot ons opviel dat hij zijn arm niet belastte en een röntgenfoto uitwees dat meneer een dubbele armbreuk had. Geloof me, dan voel je je behoorlijk beroerd als ouder. Daar sta je dan met je opstaan-knietjes-afvegen-doorlopen mentaliteit.

Schoolziek of niet?
Was er maar een apparaatje waar je vanaf kunt lezen of je kind wat scheelt. Ik stel me een handig apparaatje voor dat feilloos aangeeft of een kind schoolziek is of niet. Ik heb ‘m hard nodig, want deze week sloeg ik de plank ook al mis. Terwijl ik me dood ergerde aan het gepiep om niks en gedrein aan tafel, bleek mijn uk na een bezoekje aan de huisarts wel degelijk een oorontsteking te hebben. Geen wonder dat ie geen eetlust had en niks wilde! Ik kom mezelf wel voor mijn kop slaan.

Dus beste uitvinders, mochten jullie een uurtje over hebben, dan zou deze moeder heel blij zijn met zo’n bullshit-o-meter. Zodat ik in de zandbak zeker weet dat die vinger niet per ongeluk echt gekneusd is. Lijkt me ook ideaal voor gebruik bij huisdieren. En mannen.

foto: flickr