Marjolijn: ‘Wat mij bezighoudt? Moederperikelen als pyjamaatjes die je steevast verkeerd dichtknoopt!’ 

marjolein

Maandag heb ik de twintig wekenecho. Tot nu toe lijkt het soms net of ik helemaal niet zwanger ben. Of dat nou komt doordat het de derde is? Ik voel de kleine man nog niet bewegen. Soms een kleine beweging die theoretisch gezien van hem zou kunnen zijn, maar echt zeker weet ik het niet.

Het is gek hoe je zoveel van je zwangerschap(pen) weer zo snel vergeet: de bewegingen, de schopjes. Tenminste, dat heb ik. Ook bevallingspijn kan ik me niet meer voor de geest halen. Het overweldigende gevoel van geluk nadien, wel. En dat laat je alles snel vergeten.

Waar ik me wel keer op keer over verbaas is dat er dingen zijn die je tot in den treuren gewoon verkeerd blijft doen. Vanmorgen stond ik de kleine meid aan te kleden. Ik heb ‘al’ twee kinderen, maar steeds presteer ik het weer om het rompertje zeker één keer per dag verkeerd dicht te knopen. Bij het naar bed brengen hetzelfde: zit het hele pyjamaatje dicht met 101 drukknoopjes, houd ik er toch een over. Kan ik wéér opnieuw beginnen. Of die kleine handjes, die je altijd te snel af zijn op weg naar hun goedgevulde luier als je die nét hebt losgemaakt. Ben ik nou de enige die dit steevast meemaakt?

Maarreehhh… zo’n twintig wekenecho blijft spannend hoor. Zeker als je de veertig met rasse schreden nadert zoals ik. Dan kan er statistisch gezien gewoon zoveel meer misgaan dan tien jaar geleden. Tot nu toe ziet alles er top uit en heb ik, ondanks dat ik hem nog niet zo voel, een actief gezond klein mannetje in m’n buik. Wel een gek idee dat dit, als alles goed gaat, de allerlaatste zwangerschapsecho ever gaat zijn. Dat maakt hem extra bijzonder denk ik.

Elke avond als Mini M. slaapt, lig ik nog even met de oudste op de bank. Dan vraagt hij: ‘Mama mag ik even bij de baby liggen?’. En dan gaat hij met zijn hoofdje op mijn blote buik liggen. Nou dan kun je me wegdragen hoor. Wat een lief kind!

Ondertussen begint ook de nesteldrang alweer aardig de kop op te steken. Vorige week heb ik eigenhandig de vreselijke babypoep-gele vloerbedekking van de vorige bewoners op de eerste verdieping eruit getrokken en het lelijke zwarte laminaat uit mijn eigen slaapkamer eveneens uitgezwaaid. Het was iets waar ik me al sinds we hier wonen aan ergerde, maar van dacht: ‘Dat komt wel…’ Ik kon het nu niet langer meer aanzien. Dat ik de dag erna niet meer kon lopen, hebben we het niet over. Ik heb vervolgens een prachtige vloer laten leggen en iedere keer als ik nu naar boven loop word ik ontzettend vrolijk van het eindresultaat.

Nu de combobabykamer nog. De twee kleinsten ga ik samen op een kamer leggen omdat ik onze logeerkamer nog niet wil opofferen voorlopig… 

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.