Blog Marjolijn: ‘Nieuwe poging, nieuwe kansen’

marjolein

Daar zat ik dan, met een beteuterd gezicht na mijn zwangerschapstest. Niet zwanger! Ik was zo teleurgesteld en wilde het gewoon niet geloven. Ik ben een echte ‘tot in de puntjes regelaar’ en wil altijd de regie hebben. Was dat even balen dat dat nu niet kon!

Lees ook: Blog Marjolijn: ‘De reis naar het moederschap was de meest indrukwekkende van mijn hele leven’

Het was helemaal nieuw voor me en ook een harde les dat ik op mijn zwangerschap voor het eerst eens een keer geen invloed kon uitoefenen. Maar wat kon ik doen? Met mijn schouders eronder en opgeheven hoofd dacht ik: het komt when the time is right. Volgende maand gewoon weer een nieuwe kans!

Na poging één besloot ik om op zoek te gaan naar een andere donor. In een van mijn ‘Google alles over zwanger worden door een donor’-leessessies had ik gelezen dat niet iedere donor bij jou aan kan slaan. Voor poging twee dus een nieuwe kandidaat. Het was een keuze voor mijn eigen gemoedsrust. Je weet maar nooit. Dus startte het zoekproces opnieuw. Her en der maakte ik net wat gedetailleerdere keuzes. Ik vinkte specifieke kenmerken aan en toen had ik niet heel veel keus. Ik bestelde en plande de verwachte verzenddatum zorgvuldig in.

‘JEETJE, WAT OVERKOMT ME NU?’

Net als de vorige maand kwam mijn ovulatie weer exact op de datum waarop ik deze verwachtte. Mooi, ik had nog steeds de regie in mijn hand. De verdere plastische kant van het verhaal was nu ook niet meer nieuw voor me. Voor ik het wist bevond ik me in dezelfde situatie: twee vreselijk spannende weken van wachten. Lang wachten kon ik natuurlijk weer niet. Dus deed ik een zwangerschapstest een paar dagen voordat ik zou menstrueren. Geduld is niet altijd mijn sterkste kant, maar geef nou toe dit is toch niet het moment om geduldig te zijn? Je bent zo ontzettend nieuwsgierig! Hup, plassen in een potje, de test erin dopen en wachten maar. Al voordat de aangegeven tijd van wachten voorbij was verscheen in het schermpje: ‘zwanger 1-2 weken’! Jeetje, wat overkomt me nu?, dacht ik. Een golf van emoties overviel me: blij, angstig, spanning, vrolijk, bezorgd. Alles tegelijk.

‘HET MOEST GEWOON ZO ZIJN’

Het was allemaal een hele vreemde gewaarwording. Ik had me nog nooit zo gevoeld. Het is misschien heel vreemd dat ik dit zo zeg, maar ineens was het zo ‘echt’. Toen dacht ik: ‘Doe ik hier echt wel goed aan? Kan ik het wel? Wat als… wat als…’ Ik belde mijn ouders, mijn zus, mijn beste vriendin en vriend: ‘Ik ben zwanger!!!’ Iedereen was zo blij voor me. Ze vonden het geweldig. Iedereen zei: ‘Tuurlijk Mar, het moet zo zijn, je kan het en je wordt een fantastische moeder.’

Die nacht heb ik maar weinig geslapen. Adrenaline gierde door mijn lijf. Ik heb heel veel nagedacht en ik voelde me intens blij, maar ook kwetsbaar en een beetje onzeker. De logistieke kant maakte ik mij niet zo’n zorgen om. Ik had alles goed voor elkaar. Goede baan, eigen huis – ok, dat appartement op de tweede verdieping was niet heel ideaal, maar de ruimte was er – en een auto. Het belangrijkste: een hele dosis liefde 100 procent gereserveerd voor mini-me. ‘Natuurlijk kan ik dit! Ik wilde dit mijn hele leven, eindelijk gaat het gebeuren!’, zei ik tegen mijzelf.

De eerste echo was een feestje

Toen ik dat tegen mezelf had gezegd was ik ook eigenlijk gerustgesteld. Maar ik zou mezelf niet alweer zorgen zou maken over het volgende obstakel. Mijn familie en liefste vrienden wisten natuurlijk al van de hoed en de rand, maar wat zouden ze op mijn werk en in mijn nabije omgeving wel niet zeggen en vinden? Het station van me daar wat van aantrekken was ik al gepasseerd toen ik deze beslissing nam. Toch zit niemand te wachten op oordelende blikken of uitgesproken eigen meningen. Wat zeg ik eigenlijk op mijn werk? Het zou toch niet het gesprek van de dag bij de koffieautomaat? Dat iedereen zou denken dat het kindje van mijn ex (een collega) is.

Ach, dat was voorlopig allemaal nog niet aan de orde, bedacht ik me. Eerst maar eens aan de slag met leuke dingen! Ik had nog tien weken om na te denken hoe ik het op mijn werk zou aanvliegen. Ik belde de verloskundigenpraktijk die ik door een goede bekende aangeraden had gekregen. De afspraak voor een intake stond en ik begon voorzichtig af te tellen naar de eerste echo.

Hoe mijn verhaal verder ging lees je over twee weken weer hier. Ik vind het een eer dat je mijn verhaal volgt. Voor vrouwen die de sprong ook willen wagen: ik hoop dat mijn verhaal iets kan bijdragen aan het maken van je beslissing, wat deze ook zal zijn!

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor Flaironline.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.
Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

viva zomerdeal