Blog Marjolijn: ‘Of het nou mijn postnatale hormonen zijn of niet, maar ik was tot tranen geroerd’

Rond deze tijd van het jaar staan we stil bij het feit dat het bijzonder is dat we alweer zolang in vrijheid kunnen leven. Dat klinkt als een begin van een zware blog, maar dat is het niet hoor! Ik vind het alleen soms goed om tegen mezelf te zeggen: ‘Kijk eens wat je allemaal hebt, daar mag je best trots op zijn.’ Je af en toe realiseren wat je hebt in plaats van jammeren over wat je niet hebt is een groot goed. Met ook nog een naderende Moederdag heb ik besloten om mijzelf in het zonnetje te zetten.

Geen foto’s van mijzelf met de kinderen

Je ziet het steeds vaker, gezinnen, zwangere moeders, newborn baby’s en gelukkige koppels: ze boeken een fotoshoot om hun geluk vast te leggen.  Ik ben zelf altijd slecht voor de camera, ik sta er liever achter. Ik ben super kritisch en ik vind altijd wel wat om mezelf af te zeiken. Toch heb ik me daar overheen gezet en heb ik een lifestyle shoot geboekt. Mijn grootste beweegreden hiervoor was het feit dat ik eigenlijk nooit mooie foto’s van mij en de kids samen heb. Ik vond het reuze eng, maar nog niet zolang geleden heeft de shoot, tussen alle griep en keelontstekingen door, plaatsgevonden.

Via Instagram zag ik vele fotografen voorbij komen. Veel BN-ers en Instamama’s laten hun jonge gezin vastleggen en promoten ze. Via via kwam ik uiteindelijk bij een fotografe terecht met wie ik het wel aandurfde. Ze was lekker rechtdoorzee en no-nonsense net als ik en had een mooi portfolio. Niet zo gemaakt en clean, maar gewoon mensen op hun best vastleggen. Ik kon naar haar toekomen of zij bij ons thuis. Ik heb gevraagd of ze bij ons wilde komen.

Dressed for the occasion

Alle drie gehuld in een jeans en een wit shirt –zo ben ik dan ook wel weer- wachtten we fotografe Anne Verhoeven op. Wel spannend, want je kent elkaar niet en je moet wel leuk op de foto gezet worden. Het klikte direct en de kunst van Anne was dat ze direct leuk contact maakte met Mick en mij ook heel erg op mijn gemak stelde. Ik was natuurlijk in mijn eigen huis dus dat was ook fijn. Uiteindelijk had ik meer het idee dat ze een van ons was dan dat ze heel druk foto’s aan het maken was. Ik zat gewoon lekker met baby M. en Mick op de bank en we knuffelden onze hond Fitch, die er ook eens lekker voor ging liggen. Het was zo ongedwongen. Voor mijn werk fotografeer ik zelf ook veel en probeer mijn ‘modellen’ ook altijd zo te coachen en nu maakte ik het eens andersom mee.

Met tranen in mijn ogen bekeek ik het eindresultaat

De resultaten zijn prachtig en of het nou mijn postnatale hormonen zijn of niet de foto’s ontroeren me echt. Zo mooi. Hoewel ik me altijd een klungel voel als ik op de foto ga was het zo puur en zo mooi. Ik snap nu waarom Anne haar eenmansbedrijf Puur Beeld noemt! Het is zo bijzonder dat iemand, die je net ontmoet, je op je mooist weet vast te leggen. Je sterke punten ziet en in een microseconde een plaatje schiet dat je tot tranen ontroert. Dat klinkt misschien zoetsappig, is het ook, maar ik ben echt zo blij dat ik dit heb gedaan. Sterker nog, ik ben met de kids ook nog een keer richting Anne gereden en toen hebben we met Mick ook nog een leuke locatie shoot gedaan middenin de natuur.

Vereeuwigd boven de eettafel

Met al die foto’s in m’n cloud moest ik natuurlijk wel wat doen. Om nou weer een canvasje te drukken vond ik zo afgezaagd. Daarnaast had ik tig foto’s die ik mooi vond, ik wilde er niet maar een of twee aan de muur. Nu had ik er al een ‘museumstuk’ van in huis in de vorm van ‘het Puttertje’ en dus bedacht ik me dat ik een IXXI zou maken. Je weet wel zo’n schilderij dat bestaat uit tegeltjes van kunststof aan elkaar geprikt met plastic kruisjes. Heel streng selecteerde ik de allermooiste foto’s en heb ik een levensgrote collage van 80 x 160 gemaakt die nu prijkt boven de eettafel. 32 Tegeltjes in mijn eigen ontwerp hangen aan de muur. Super origineel en Mick zegt elke dag: ‘Mama Anne mooie foto’s gemaakt!’ als we gaan eten.

Dat noem ik jezelf –hoewel iets te vroeg- trakteren voor Moederdag. Enne… er is vast ook nog wel een mooi knutselwerk in de maak op de kinderopvang van de kleintjes!

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor Viva.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man.