Marjolijn: ‘Even het perfecte plaatje op de kiek zetten. NOT!’

marjolein

Afgelopen week was ik op pad met de kids naar mijn fotograaf vriendinnetje Anne in Brabant. Zij weet ons altijd zo mooi vast te leggen en ik wilde voor de site en dit blog weer eens een andere uitstraling. Dus ’s ochtends al vroeg in de weer om van mijn vermoeide gezicht nog iets te maken. De kinderen zaten beneden achter de iPad aan de pap en ik had even de tijd om mijn haar te stylen en mezelf te plamuren.

Precies op tijd had ik iedereen ‘gevoerd’ en wel in de auto zitten. Alleen ikzelf had natuurlijk niets gegeten noch gedronken. Maar daar heb ik altijd pas een paar uur later spijt van. Tien kilometer onderweg stonden we al hartstikke in de file en brak het zweet me al uit: ‘O nee wordt het weer zo’n dag?’, dacht ik. Eenmaal aangekomen in de studio zagen we eruit om door een ringetje te halen. Hoewel ik er altijd nog moeite mee heb om tijdens de zwangerschap te groeien, had ik er het beste van gemaakt. Ik voel me gewoon altijd een walrus. Daarom vind ik het ook zo fijn om door Anne mijn foto’s te laten maken, zij ziet altijd je beste kant. Overigens valt het allemaal wel mee hoor, zit gewoon tussen mijn oren.

Anyhow, we waren dus in de studio. Mick keek er al dagen naar uit. Hij werd wakker en het eerste wat hij zei was: ‘Gaan we naar Anne?’ Het moment dat we binnen waren veranderde dat echter. Hij verkeert in de peuterpuberteit momenteel, dus toen hij doorhad dat er wat van hem gevraagd ging worden, veranderde hij in een recalcitrante peuter die als een betonblok op de grond ging liggen en boos keek. Waarna hij als een dolle stier rondjes door de studio ging rennen en zijn zusje langzamerhand ook een beetje onrustig begon te worden. Ieder plaatje dat de fotograaf nog wist te schieten liet mij zien in een gekke pose, met een grote frons of bijna omvallend om de kleine man in de kraag te vatten.

Nu ik eraan terugdenk was het gewoon weer een hilarische ochtend en hét bewijs dat je die kleine kinderen gewoon niet kunt controleren. Resultaat is denk ik wel dat er een stuk of wat hele spontane foto’s tussen zitten. Afwachten maar.

De shoot heb ik niet al te lang laten duren. We stapten in de auto en ik dacht alles ’s ochtends netjes en geordend ingepakt te hebben. Ik ben niet van de perfect geordende luiertassen, maar dit keer had ik zelfs een fles mee voor de kleine meid en een tas vol Liga’s en crackers. Enfin, wij onderweg naar huis en nog snel even tanken. Ik wilde mijn bankpas pakken, maar wat bleek: ik was thuis gewoon mijn portemonnee vergeten! Lekker is dat, twee kleine kinderen achterin, kon nog 140 kilometer rijden. Ja ik had het waarschijnlijk nét gehaald, maar dat durfde ik niet aan.

Dus ik belde de fotograaf: ‘Hoi, kun je me wat geld lenen? Ik ben mijn portemonnee vergeten!’ Pfff, ik kon wel door de grond zakken. Voel me dan zo’n ongelooflijke kluns! Maar gelukkig was ze nog in de buurt en werd het alsnog snel opgelost. Ik geef de zwangerschapsdementie maar de schuld! Heb gewoon soms zo’n moeite om alles te onthouden wat ik mee moet nemen, dat ik het belangrijkste vergeet. Hoewel, de kinderen zaten wél netjes in hun stoeltjes. Dus zo vergeetachtig ben ik nog niet. En nu maar wachten op de foto’s, hopelijk zit er wat moois tussen, anders was deze hele onderneming helemáál voor niets!

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.