Marjolijn: ‘Mijn kleine baby W. is geboren!’

the single mama

Mijn kleine baby W. is geboren! Op 9 juli, na toch best een heftige bevalling. Overweldigend veel felicitaties zag ik al op Instagram voorbijkomen. Zo mooi om van jullie iets liefs te lezen, terwijl ik jullie allemaal niet persoonlijk ken!

Het was een flinke roller coaster van emoties voor mij de afgelopen twee weken. Ik zal in grote lijnen vertellen waarom, zonder plastisch te worden want daar zit niemand op te wachten denk ik! Zoals ik in mijn eerdere blog al had geschreven was baby W. een koppige baby in de buik. Vastberaden om in zijn meest comfy positie ter wereld te komen. Rond 36 weken lag hij nog dwars en was ik gespannen of hij wel of niet gedraaid moest worden. Maar nee, hij bleef daarna gewoon twee weken lang zelf draaien. Tot hij met 38 weken weer dwars lag. Toen moest ik toch echt even met een gynaecoloog overleggen wat we zouden gaan doen.

Op de ochtend dat ik naar het ziekenhuis zou gaan om hem wellicht te laten draaien, lag meneertje toch weer gewoon heads down. Weliswaar niet ingedaald, dus nog steeds niet heel veilig, maar wel met zijn neus de goede kant op zullen we maar zeggen. De gynaecoloog heeft me heel vakkundig, rustig en uitgebreid voorgelicht over de risico’s van een baby met instabiele ligging. Maar ik mocht in principe gewoon weer naar huis. Toch proefde ik iets in haar verhaal waarvan ik zelf het gevoel had dat het beter zou zijn om te blijven. Het maakte me wel erg verdrietig, want het was precies het tegenovergesteld van wat ik graag had gewild voor de derde bevalling. Ik wilde het zo graag weer thuis doen, waar de kinderen ook waren.

De gynaecoloog liep mijn kamer uit en prompt draaide meneertje in onvolkomen stuit.

Maar dat deze baby zou blijven draaien was een feit. De gynaecoloog liep mijn kamer uit en prompt draaide meneertje in onvolkomen stuit. Daar was ik mooi klaar mee, nu kon hij er in ieder geval echt niet ‘normaal’ uit. Pfff, wat een spanning die dag. Ik was zo bang voor het draaien, de eventuele pijn en de gevolgen voor het kind. Angst voornamelijk gecreëerd door het ‘van horen zeggen’ van iedereen. Online, in mijn omgeving en via Google. De vakkundigheid en uitgebreide toelichting van de artsen heeft mij echter zo gerustgesteld dat ik het wel aandurfde.
De eerste draaipoging ging van start. Ik kreeg grote complimenten voor mijn rustige en relaxte gesteldheid van de artsen. Dat maakte het voor hen makkelijker. Toch slaagde de eerste poging niet. Er zou een tweede gynaecoloog bijkomen om het straks nogmaals te proberen. 
Poging twee: wederom was ik rustig en heel ‘zen’ qua ademhaling. Mijn pijngrens is redelijk hoog, dus het viel me allemaal wel mee. Met twee gynaecologen lukte het mijn mannetje te draaien. Het ging heel rustig, totaal niet met harde hand en de baby reageerde eigenlijk nauwelijks op de draaiing. Ik had er vertrouwen in dat hij het goed maakte.

Hij heeft een sterke eigen wil zullen we maar zeggen

Wel besloot ik om de bevalling in gang te laten zetten. Ik had er geen zin in om morgen weer de hele dag in spanning te liggen hoe hij nu weer gedraaid zou zijn. Na een nare slapeloze nacht vol zorgen, maar met mijn lieve moeder aan mijn zijde, startte de ochtend eigenlijk al vrij snel met weeën en werd mijn kleine mannetje binnen een paar uur veilig en gezond geboren. Omdat alles die ochtend zo snel ging, was het voor mij fysiek wel een beproeving, maar ach, dat ben ik nu alweer vergeten. En meneertje..? Die was koppig tot het einde van zijn ‘buikverblijf’ en werd alsnog als sterrenkijkertje geboren, net als zijn grote zus. Hij heeft een sterke eigen wil zullen we maar zeggen, dat heeft hij vast van zijn moeder!

Mijn gezin is compleet en een prachtige kaart, persoonlijk voor ons getekend door Monica Maas (bekend van de voorleesboekjes van Bobbi), lag deze week bij mijn familie en vrienden in de bus. Ik heb zoveel reacties op de kaart gehad, hoe mooi hij is. En ik moet ook eerlijk bekennen dat ik het heel erg bijzonder vind dat ik een ‘Monica original’ heb weten te bemachtigen. Een kaart die in een lijstje komt in ieder geval.

Mijn kraamweek is voorbij, nog even en ik sta er weer echt alleen voor. Hoe het me afgaat als Single Mama van drie mini’s lees je hier binnenkort, maar eerst heb ik een lieve zus die nog een weekje goed voor me zorgt en mijn moeder heeft afgewisseld. Het fijnste tijdens zo’n emotionele periode is omringd zijn door mensen die van je houden! Ik ben hen heel dankbaar, dat ze er altijd voor me zijn als ik ze nodig heb.

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.

banner