Marjolijn: ‘Ik wilde dolgraag foto’s van mijn kleintje, slapend onder een zacht pastelkleurig dekentje, gewoon omdat het kan!’

the single mama

Toen ik nog zwanger was bedacht ik me op het laatste moment dat ik van alle zwangerschappen foto’s had behalve van deze. Dat zou sneu zijn voor later: dat de derde al dat soort foto’s niet had om op terug te kijken. Snel belde ik een kennis van me en hij maakte toen wat mooie foto’s van ons.

Toen ik net bevallen was had ik weer zo’n moment. Eigenlijk wilde ik wel een keer zo’n hele zoete newborn fotoshoot doen. Je ziet het bij BN’ers veel. Die mooie plaatjes komen maar al te vaak voorbij. Van de anderen kinderen heb ik ze niet, wel mooie foto’s van een paar maanden oude mini M., maar niet als baby slapend onder een zacht pastelkleurig dekentje. Ik wilde het eigenlijk echt wel heel graag.

Zulke shoots worden natuurlijk altijd zorgvuldig ingepland en fotografen zijn al lang van tevoren volgeboekt. Ik zocht op Instagram via de hashtag ‘newbornfotografie’, zocht de mooiste foto’s uit en belandde bij @lotzkinderfotografie. Ik mailde de fotograaf een kleine smeekbede of ze alsjeblieft een plekje voor me had. Ze zat helemaal vol, maar heeft ons op haar vrije dag ingepland omdat ze me graag wilde helpen.

‘Wat ben ik ook een doos, ik had negen maanden de tijd om iets te regelen.’

Ik ben ook een doos wat dat betreft, dat ik dit soort dingen last minute bedenk. Had ik immers negen maanden de tijd voor! Maar goed, het was me gelukt. Fotograaf Lotte maakte overigens nog een uitzondering voor me. Baby W. was alweer drie weken. Meestal zijn de baby’s dan iets minder slaperig en zijn ze dus letterlijk en figuurlijk voor de fotograaf iets minder flexibel. Slapende newborns kun je, omdat ze zo ontspannen zijn, tot een week of twee in iedere vorm positioneren zonder dat ze wakker worden. Daarna zijn ze vaker wakker, en dat hebben we geweten hoor…

‘Ik had mijn baby in vrijstaand minibad op pootjes kunnen leggen met een badmuts op.’

We kwamen aan in de mooie fotostudio van Lotz kinderfotografie in het pittoresque Landsmeer, onder de rook van Amsterdam. Ik had mijn moeder meegenomen, die bij ons logeerde. Mini W. werd in de studio wakker. En hij bleef wakker. Zucht, zou het dan alsnog niet gaan lukken? Had ik mijn zinnen weer op iets gezet dat hem niet zou gaan worden? De lieve Lotte nam de kleine man van me over en begon hem heel geduldig in slaap te wiegen. Dat gaf mij de mogelijkheid om in de grote wandkast te snuffelen naar lieve ‘props’ voor in de shoot. Je kunt het je zo gek niet bedenken of het stond er. Als ik had gewild had ik er een hele Anne Geddes shoot van kunnen maken. Dat wilde ik mijn kind niet aandoen, haha. Dus voor ons slechts wat mooie stoffen uitgezocht. Ik wilde het zo natuurlijk mogelijk. Het moest een mooie herinnering worden aan deze tijd die zo vreselijk snel voorbij vliegt.

‘De fotograaf had nogal wat geduld met ons.’

Ondertussen de baby nog maar een keer gevoed, boertje, maar niets hielp. Anderhalf uur (!) later viel hij eindelijk in slaap. Wat een engelengeduld had ze voor mijn mannetje. En ze was ook zo lief voor hem. Fijn dat het zo professioneel ging, dacht ik. Ik had overduidelijk tussen al die fotografen die je op Instagram aantreft de juiste gekozen. Ik vind het nogal wat als je je kostbare bezit letterlijk uit handen geeft aan iemand die je niet kent. Maar ik moet bekennen dat ik direct op mijn gemak werd gesteld. We hadden een goede klik. Alles was mogelijk en ze had alle tijd van de wereld.

‘Als baby W. een puber is kijkt hij vast trots naar deze foto’s. Toch?’

Het maken van de foto’s ging een stuk sneller dan het in slaap wiegen van mijn lieverd. Hij heeft er niets van gemerkt, lag lekker te slapen. Voorbijgangers stonden vertederd te kijken naar mijn mooie man. Niets gebeurde met vervelend flitslicht, alles met daglicht. Ik ben zo blij dat ik dit toch heb ondernomen. Echt weer iets voor mij: het komt op als poep en dan moet en zal ik het ook voor elkaar krijgen ook. Nou, dat is gelukt. Zie hier mijn allerliefste en allermooiste. Een primeur voor jullie en wat een waar kunstwerkje van een foto. Een digitale shoutout naar de meest geduldige, lieve en vakkundige kinderfotograaf. Ja, zo’n shoot doe je eigenlijk voor jezelf want je kindje doe je er geen plezier mee. Maar ik weet wel dat als ik zulke foto’s van mezelf van vroeger had gehad, ik er nu heel blij mee zou zijn. Hopelijk baby W. ook. Ik zal hem in zijn puberteit eens vragen wat hij ervan vindt!

Ik kijk in ieder geval nu alweer met tranen in mijn ogen terug naar deze foto’s. Wat gaat de tijd snel, hij was hier nog zo klein! Lang leve de zwangerschapshormonen zullen we maar zeggen…

marjolijn

Over Marjolijn

Marjolijn (37) is moeder van Mick en baby M. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man. De foto’s van Marjolijn zijn gemaakt door Puur Beeld – Anne Verhoeven.

Op de hoogte blijven van onze leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.