Marjolijn: ‘Gisteravond bedacht ik me rond 22:00 uur dat ik ’s avonds niet eens gegeten had’

marjolein

Normaal gesproken denk ik altijd, tegen de tijd dat ik deze column inlever bij de redactie, ‘O shoot er zijn alweer twee weken voorbij!’ Nu is het meer zo van ‘Huh, heb ik een keer overgeslagen?’

De afgelopen weken kropen voorbij. We zitten, net als jullie allemaal natuurlijk, zo bovenop elkaars lip. Ik ben met recht trots op mezelf dat ik vrijwel al het werk dat mijn werkgever mij vraagt te doen nog kan uitvoeren.

‘Thuiswerken geeft me nog steeds voldoening, hoe moe of chagrijnig ik ook ben!’

Op de een of andere manier kan ik door het thuiswerken nog even mijn zinnen verzetten. Ook al doe ik het vaak met koppijn en met krijsende kinderen op de achtergrond. Óf ’s avonds als ik allang op bed had moeten liggen. Ik dóe het en dat geeft me voldoening. Gisteren werd ik weer helemaal enthousiast toen mijn leidinggevende me opbelde met een klus waarbij ik weer even heel creatief kon zijn. De ideeën schoten direct door mijn hoofd. Het uitvoeren daarvan vergt vervolgens minstens zoveel creativiteit, maar toen ik gisteravond laat na Jinek mijn notebook dichtklapte voelde dat wel goed. Het scheelt overigens een hoop dat ik, als het even niet goed voelt ook de rust mag pakken om mijn hoofd even leeg te maken. Dat is een luxe die mijn werkgever mij toevertrouwt en dat is niet iedereen gegund in deze moeilijke periode.

‘De middelste voert een act op van haar ‘twee-is-nee-fase’, maar echt geloofwaardig is ze niet!’

De dagen met de kinderen hebben zijn ups en downs. De ene dag luisteren ze goed, of in ieder geval één van hen. En dan volgt nummer twee vaak wel en nummer drie lacht sowieso altijd. Dan kan ik genieten van mijn oudste bijdehandje en mijn mini M. die een act opvoert van haar ‘twee is nee-fase’, maar dat net iets te ongeloofwaardig uitvoert. De andere dag, zoals vandaag, weet ik niet wat ik met ze aan moet. Dan zijn ze oververmoeid, krijsen en jengelen ze alles bij elkaar en tel ik de uren af naar het moment dat ze op bed liggen. Dan moet ik mijn rustmoment pakken en proberen weer die negatieve knop om te draaien.

‘Ik had om 22.00 uur pas door dat ik de avondmaaltijd had overgeslagen!’

Maar weet je wat bijvoorbeeld ook zo’n ding is: ik zorg zo slecht voor mezelf. Meestal trek ik dat op mijn werkdagen wel bij, dan loop ik de stad in voor een extra lekker broodje. Lunch ik uitgebreid met collega’s en drink ik veel thee. Nu kom ik er niet aan toe. Gisteravond bedacht ik me rond 22.00 uur dat ik ’s avonds niet eens gegeten had. En de nachten zijn ook anders dan anders. Baby W. is weer veel wakker.

‘Ik sta de hele dag aan en wil soms ook even uit: even de oplader pakken en een uurtje of twee uit de lucht. Bijtanken en weer knallen.’

Op dit moment zit ik heel even in complete stilte, ik hoor alleen de vogels buiten en het tikken van het toetsenbord. En dan probeer ik het weer; van deze momenten samen te genieten. De momenten dat ze eigenlijk op school of op de crèche hadden gezeten. Mijn collega drukte me op mijn hart dat ik dat ook écht moet doen. En zei terecht dat we dit hoogstwaarschijnlijk in ons leven nooit meer meemaken, het kostbare onvergetelijke momenten zijn. En zij heeft het zélf ook echt niet makkelijk nu, dus dan waardeer ik het extra dat ze míj dan ook weer even probeert op te peppen. Kortom ik zet iedere dag alles op alles om er wat van te maken.

Ondertussen hoop ik dat ze nog even lekker blijven slapen nu en vrolijk weer wakker worden over minimaal twee uurtjes. Dan heb ik weer fuel voor de rest van de dag. En dan beland ik automatisch weer bij einde van het cirkeltje waarin ik dag in dag uit denk: ‘Ze zijn nog maar zó klein. Ze begrijpen het niet, ze willen maar wat graag spelen met hun vriendjes en vriendinnetjes en leren van de juf’. Dus wat loop ík dan te klagen? Zij vertrouwen op mij, zij weten niet beter. En BAM! Ik heb mezelf weer effe door elkaar geschud! Dank voor je digitale luisterend oor!

Over Marjolijn

Marjolijn (39) is moeder van Mick, dochter M. en baby W. In 2015 besloot ze haar leven drastisch om te gooien en niet langer te wachten op de prins op het witte paard: ze koos voor het single moederschap. Voor VIVA.nl blogt ze over haar avonturen als single moeder en de uitdagingen die zich aandienen. In het dagelijks leven is ze fulltime communicatieadviseur en blogt ze voor haar eigen website The Single Mama, voor (aanstaande) mama’s zonder of mét man.