Marjolijn: ‘Vanmorgen dacht ik even: ‘Waar ben ik aan begonnen?’

the single mama

Een verbouwing? Dat doen we er gewoon bij! Maar vanmorgen dacht ik even: ‘Waar ben ik aan begonnen?

Ik zit op mijn bed tussen de verhuisdozen met een kop thee dit blog te typen. Ongelofelijk hoeveel rommel je in korte tijd verzamelt in je
huis! Baby W. ligt een beetje onrustig naast me. Twee maanden op deze wereld en zijn eerste verkoudheid alweer te pakken. Hoesten als een
zeehond en een klein verstopt neusje. Lang leve een broer en zus op de dagopvang!

Beneden zijn ze mijn oude keuken ondertussen aan het weghalen. Ik ben de hele week druk aan het inpakken geweest. Meubels worden dagelijks wel
opgehaald door Marktplaats kopers en morgen gaat de vloer eruit. Vandaag is de aftrap van de verbouwing.

‘Ik stond een boterham te smeren in de kinderkamer!’

Toen de wekker ging vanmorgen en ik een boterham stond te smeren op de kinderkamer dacht ik: ‘Waar ben ik in vredesnaam aan begonnen?” Maar het gaat zo ontzettend mooi worden. Ik moet er iets voor over hebben. En nu is gewoon de beste tijd om het te doen. Met een heel strak draaiboek is de benedenverdieping als het goed is over drie weken omgetoverd tot een ruimte waarin ik me eindelijk helemaal op mijn gemak voel. Begrijp me
niet verkeerd, dit huis was al mooi hoor. Alleen niet mijn smaak, dus daar wilde ik gewoon al langere tijd wat aan laten doen. Nu gaan we dus
met zijn vieren drie welen lang survivallen in eigen huis.

‘Hoewel ik weet dat ik het beter niet kan doen sjouwde ik gisteravond twee grote deuren naar de hoek van de straat’

Ik sta steeds weer versteld van mezelf dat ik dit soort dingen als een soort impuls besluit te gaan doen. Maar dan toch heel gestructureerd te
werk ga. Dan wil ik ook gewoon doorpakken. Ik zet het in gang en voor ik het weet is het zover. Dan loop ik met twee zware deuren van 2.50 meter over straat te zwieren alsof ik dronken ben, maar ik draag ze toch zelf en leg ze klaar voor het grofvuil. Mensen zagen alleen die deur voorbij komen en twee voeten. Zal een grappig gezicht zijn geweest. En ik weet dat ik het niet moet doen. Dat in pas bevallen ben en niet zo zwaar moet
tillen. Maar dan denk ik ‘Ach, het is maar een klein stukje, lukt me vast wel.

‘Mijn dochter schreeuwt hard Hallo! Hallo! door de woonkamer omdat ze een echo verwacht!’

De kinderen zijn natuurlijk onrustig. Eerst kregen ze een broertje en nu hebben ze een half huis. Het is me wat. De oudste roept steeds al heel wijs ‘Als de nieuwe keuken komt, moeten wij boven wonen!’ Dat klopt. Vanmorgen bracht ik hem weg en zei ik dat als hij straks thuiskomt, de keuken weg is. En mijn meisje die komt iedere dag binnen en roept heel hard: ‘Hallo!’ Omdat het zo hol klinkt en ze een echo verwacht.

Ik beloof plechtig dat ik wat plaatjes zal delen als alles af is, tot die tijd onze belevenissen in een half leeg huis.

Op de hoogte blijven van de leukste artikelen en winacties? Schrijf je in voor de VIVA-nieuwsbrief.