Adieu

‘We moeten praten.’ Een onheilspellende zin. Het is fijner om het zelf uit te maken, dan de bons te krijgen. Vroeger wist ik het doorgaans na drie maanden. Dan sudderde het nog een maand of wat verder, voordat ik de stekker er definitief uittrok. Er was maar één jongeman die me voor was. Kapot was ik er van. Of hij echt zo leuk was, kon ik niet weten na drie weken, maar het ging om het principe. Uiteindelijk kwam er een man in een eend met wie het na drie maanden juist leuker werd. Zonder twijfel.

Twijfel
In mijn relatie met Viva twijfelde ik wel eens. Heb ik de juiste stijl? Is er genoeg seks? (Nogal moeizame combinatie met de kinderen waarover ik diende te schrijven). Is mijn humor te subtiel? Maar het bloggen beviel zo goed, dat ik besloot om me er verder niet druk over te maken. Aangezien ik onder mijn eigen naam schrijf, wil ik toch vooral op zoek naar mijn eigen stijl.
Zo schreef ik bijna twee jaar door. Soms grappig. Soms filosofisch. Soms lukte het zowaar om een link te leggen tussen kinderen en blote vrouwen. Deze, deze èn deze.
Soms ook verdrietig, omdat het leven anders liep dan voorzien.
Helemaal stopte zelfs.

Laatste letter
Nu gaat de virtuele Viva haar eigen weg. En ik ga een andere, volumineuzere kant uit. Iets met een kaft eromheen? Wie weet…
Dank, Viva, voor het geboden platform. Het heeft mijn pen geslepen. Dank ook, Vivalezers. Jullie hielden je veelal stil, maar ik ben ook niet zo van knuppels in hoenderhokken. (Op twee blogs na, dan).
Mijn laptop kan bijna ten grave gedragen, de ´z´ en het ´?´ doen het al niet meer, maar ik ga door. Tot de laatste letter.

Liefs, Merel Hubatka

Meer MMMerel? Klik hier.

Foto: Privébezit