Met de benen wijd bij de dokter

Lange jurk en sliploos: Het ziet er vrouwelijk uit, maar ondertussen loop ik alsof ik een nat scheetje heb gelaten in een miniscuul broekje dat zich met twee touwtjes vastklampt aan mijn lijf.

Vanochtend had ik een ietwat ongemakkelijk telefoongesprek met de zwaar gereformeerde huisartsassistente. Tja, hoe vertel je dat je waarschijnlijk herpes genitalis hebt opgelopen, zonder het idee te wekken dat je een losbandig leven leidt?

‘Opgelopen’ klinkt ook gek; alsof je met je lompe gedrag tegen een boom loopt en ineens herpes op je doos hebt.

“Goedemorgen dokter.” “Goedemorgen Daisy.”
Nog geen drie minuten later lig ik met mijn benen wijd. Normaal doe ik daar toch wat langer over, al denkt de assistente van niet.

De dokter merkt nog even op dat ik geen slipje draag onder mijn jurk. “Jeuk”, zeg ik. Hij knikt.
Zijn hoofd verdwijnt tussen mijn benen. Ik zie zijn pluizige haar net boven mijn vulva uitkomen; alsof ik daar beneden een punkkapsel heb. Zijn blozende doktershoofd komt tussen mijn benen vandaan, hij legt een hand op mijn knie en zegt op een geruststellende toon: “Candida”. Die geruststellende toon doet me weinig; candida klinkt alsof ik nog maar een paar maanden te leven heb.

“Een schimmelinfectie, veroorzaakt door stress, hormoonschommelingen, verlaagde weerstand. Niets om je zorgen over te maken”. Ha, candida is een feestje! Ik loop fier overeind de praktijk uit, wieg vrouwelijk en zelfverzekerd met mijn heupen en knik naar de assistente: “Candida”.

Beeld: thinkstock