Noah: ‘Thank god is het buiten donker en is de tomatengloed op mijn gezicht niet te zien’

Na een pijnlijke break-up besluit Noah (32, accountmanager bij een uitgeverij) weer te gaan daten. In VIVA vertelt hij elke week over zijn nieuwe leven als single.

Ik ijsbeer al even voor de bioscoop als Ilse aan komt fietsen. Zelfs de manier waarop ze haar fiets op slot zet en hoe haar sjaal daarbij over de bagagedrager valt, vind ik schattig. Wanneer ze me begroet, glanzen haar ogen op die magische manier die ik ook bij mezelf in de spiegel zie als ik aan haar denk. ‘Hoi!’ Ze geeft me een zoen op mijn wang. Haar neus is ijskoud. Blossen op haar wangen. Ze trekt haar handschoenen uit en geeft die aan mij alsof het de normaalste zaak van de wereld is. Ik prop ze bij de mijne in mijn jaszak. Het liefst sla ik een arm om haar schouder, maar ik durf niet. Als Ilse me weigert, trek ik dat vermoedelijk niet. Ik slik de twee pepermuntjes in mijn mond door en bied haar mijn arm aan. Tot mijn opluchting haakt ze de hare erin.
Binnen koop ik een thee voor haar en een flesje water voor mezelf. Naast me op het pluche vertelt ze over haar dag en de spinazieomelet die ze maakte. In het donker bekijk ik haar profiel. Ilse is gefocust op de film, maar haar wimpers bewegen niet wanneer ik haar bestudeer. Ze heeft me door. ‘Wil je wat nootjes?’ probeer ik mezelf te redden. Ze schudt lachend haar hoofd. Witte tanden in de lichtflitsen die van het scherm spatten. De film spiegelt in haar ogen. Wanneer we weer opstaan, valt een van haar handschoenen op de grond. Ik buk en raap hem op. Ze steekt haar hand naar me uit, alsof ik haar kamenierster ben en Ilse de prinses die gewend is om aangekleed te worden. Ik geniet van haar toenaderingspoging en laat de zwarte stof over haar handen glijden.

‘Mijn hart klopt in het tempo van een dubstep’

‘En nu?’ Ze vraagt het wanneer ik de deur voor haar open. ‘Je mag kiezen.’ Thank god is het donker buiten en ziet Ilse de tomatengloed niet op mijn gezicht. ‘Een wandeling in het park of een kop thee bij mij.’
Ze haalt tergend langzaam de ketting van haar fiets. Dan pakt ze mijn handschoen en wrikt haar vingers tussen de mijne. Mijn hart klopt in het tempo van een dubstep. Tik. Tak. Ik lijk wel veertien. Dan kan ik me niet meer inhouden en trek haar naar me toe. Haar lippen openen een stukje en voelen warm en zacht. Ik voel hoe het puntje van haar tong de mijne raakt en hoe ze die meteen weer terugtrekt. Te snel. Te gulzig. Ik druk een zoen op haar voorhoofd en kus haar dan opnieuw. Ilse slaat haar armen om mijn jas en we zoenen tot een windvlaag haar fiets omblaast. ‘Heb je ook wijn?’ vraagt ze. Ik knik. Ongelovig zie ik mezelf twee minuten later in een sliert etalageruiten fietsen, mijn hand in die van Ilse gevouwen.

De naam Noah is om privacyredenen gefingeerd.

Noah’s column komt uit VIVA-2020-09. Dit nummer ligt t/m 3 maart in de winkel of kun je hier online bestellen.

»BESTEL VIVA ONLINE | KLIK HIER «