Met zonder ballen

Ik sta voor een duivels dilemma. Ik moet een keuze maken voor iemand anders, wat op zich al erg genoeg is. Alleen kan diegene ook nog eens niet praten, dus kan hij me niet vertellen wat hij vindt van deze kwestie.

Eenzaam konijntje
Zoals je misschien wel weet, heb ik een konijn: Whopper. Ik ben dol op die kleine draak. Tot een paar weken geleden had ik nooit het idee dat hij eenzaam was, omdat hij maar een paar uur per dag alleen was en de rest van de dag vrolijk rondjes door ons huis mocht rennen in ons gezelschap. De laatste tijd is hij overdag echter steeds vaker in zijn eentje, dus opperde ik het idee om een konijnenvriendje voor hem te halen.

Tijd voor gezelschap
Daar begon het gedoe. Twee mannetjes kunnen namelijk bijna nooit bij elkaar vanwege oorlogsgevaar, sowieso niet als ze allebei niet gecastreerd zijn. Een vrouwtje is dus de beste keuze, maar ja, ik heb er geen zin in om iedere drie weken een nieuw nestje babykonijntjes te verwelkomen. (Beter gezegd: ik zou het geweldig vinden, maar zelfs ik moet erkennen dat er genoeg konijnen in Nederland zijn om niet te willen bijdragen aan de overpopulatie.) Er moet dus iets gedaan worden aan Whoppers staat van vruchtbaarheid. Ai.

Knip knip
De dierenarts heeft me laten weten dat het helemaal niet zielig is om een konijn te laten castreren. Zijn karakter zal er ook niet veel van veranderen, verzekerde ze me. Ik wil natuurlijk wel dat Whopper het eigenwijze en speelse konijn blijft dat hij nu is – ballen of geen ballen. Hoewel het idee van een konijntje erbij me enorm aanspreekt (YAY! NOG MEER KNUFFELEN!) vind ik het nogal wat om zomaar voor een ander levend wezen te bepalen dat hij zich nooit meer mag voortplanten. Wat is dat nou voor keuze: alleen zijn mét je ballen of een gezellige dikke konijnenchick erbij hebben, maar dan zónder je ballen. Ik bedoel, in konijnenlogica heb je dan natuurlijk niets meer aan je vrouwelijke gezelschap.

Dikke konijnenchick
Na lang wikken en wegen ben ik er dan toch uit. Vrijdag gaan Whoppers huwelijksgroenten er definitief af. En zes weken later verwelkomen we een gezellige konijnendame in ons minigezinnetje. Nu maar hopen dat de voors zwaarder wegen dan de tegens, want een castratie ongedaan maken is geloof ik niet mogelijk.