Blog Michelle: Barman

barmannen amsterdam

Alsof de feestdagen nog niet heftig genoeg waren, plakten vriendin M. en ik er ongepland een dronken avond aan vast. Afgelopen zaterdag. Het plan leek simpel: drie biertjes en dan weer naar huis, iets met goede voornemens en minder alcohol. Maar het kleine beetje alcohol vertroebelde mijn minder-drinken-voornemen voor 2016 al snel: het korte bijkletsen veranderde in lange verhalen vertellen, en die drie biertjes vermenigvuldigden zich in rap tempo, met een paar amaretto’s als smakelijke afsluiter.

Met een hardnekkige slappe lach en een potentiële hik op de loer verlieten we het kleine, schattige kroegje. En vanwege onze collectieve rouw om het naderende einde van de feestdagen (lees: maandag moesten we allebei weer werken) wilden we de avond nog niet afsluiten. “We gaan dansen!” opperde ik enthousiast.

Omdat de rest van Amsterdam zijn roes van oudejaarsavond nog leek uit te slapen, was het vrij rustig in de stad en leek een van de weinige opties een club aan het Leidseplein. Geen onbekende, ik was er vaker geweest. Het is de club waarvan ik elke week tientallen perfect geposeerde foto’s voorbij zie komen op Facebook. Waar het publiek grotendeels bestaat uit flinterdunne studentenmeisjes met een lucratief bijbaantje als model. Waar er geen hogere status lijkt te bestaan dan die van dj. Waar ik me eigenlijk altijd relatief oud voel, terwijl ik de dertig nog moet aantikken.

€ 12,50 bij de ingang, € 2 voor de jassen en € 1 voor de wc lichter maakten we onze entree op de dansvloer. En na een kort dansje wurmden we ons door de massa naar de bar.

Na wat venijnig duw- en trekwerk stond ik eindelijk vooraan en leek het mijn beurt. Mijn ‘kan ik bij jou bestellen’-blik werd echter ijskoud genegeerd door de barman. De jongen van midden twintig had andere prioriteiten: naast mij stond de dj die zojuist gedraaid had, met wie hij even moest socializen. Nou ja, vooruit – ik had geen haast. Nadat hij ook de vriendin van de dj uitgebreid had verteld hoe het ervoor stond met zijn huidige studie, wat vrienden high fivede en zijn telefoon checkte op nieuwe berichten, was ik aan de beurt. Ik bestelde twee flesjes bier. Het was inmiddels een rommeltje geworden: de dorstige menigte werd groter en groter en ik deinsde ongewild mee van de ene naar de andere kant. Toen de barman mijn twee flesjes bier neerzette, kon ik het dan ook niet helpen dat ik er per ongeluk eentje omstootte.

Naïef of niet, ik was nog altijd in de veronderstelling dat je in zulke gevallen meestal beroep kunt doen op een stukje service in de vorm van een nieuw biertje. Ooit liet ik een shampoofles kapotvallen in de Kruidvat en toen kreeg ik ook gewoon een nieuwe. Maar service of enige vorm van klantvriendelijkheid leek de jongen een algeheel vreemd verschijnsel. “Ja wijffie, dat doe je toch echt sellef,” sneerde hij, en high-fivede opnieuw een vriend die naast mij stond. “Heeeeee gast, hoe is het nou? Gelukkig nieuwjaar man! Hoe is het met je chick?”

Ik draaide me gedesillusioneerd om en zag M. verbaasd in de lach schieten door het tafereel. “Nou jaaaa! Wat gebeurde daar nou?” “Zullen we volgende week weer gaan?” riep ik in haar oor, terwijl we naarstig de uitgang zochten. “Dan ben ik er in elk geval zeker van dat het wel goed komt met die voornemens voor 2016…”


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Krols
Gourmetten
Tepels & tape

Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is