Blog Michelle: BN’ers

Laatst zag ik Johnny de Mol fietsen. “Hé, dat is Johnny de Mol,” dacht ik, waarna mijn gedachten alweer snel afdwaalden naar de schoenensale in de winkel achter hem. Vorige week stond ik in de biologische supermarkt samen met Arie Boomsma naar de rechtsgeslingerde sojayoghurt kijken. Ik weet niet meer precies of Arie de rechtsgeslingerde sojayoghurt kocht. Ik niet.

Het is een extra’tje bij de aanschaf van een woning in Amsterdam: vrij regelmatig spot je een bekende Nederlander in het wild. Zo vaak dat je er eigenlijk nooit meer van opkijkt. Want zo gaat dat: naarmate iets vaak op een bepaalde plek voorkomt, wordt het normaal. Een BN’er safaritocht door de hoofdstad staat eigenlijk bijna altijd garant voor succes.

Dat was dus vroeger in mijn pre-Amsterdamse tijden wel anders. Ik weet het nog precies: de eerste BN’er die ik op straat spotte was Tanja Jess, en na een uur kon ik nog steeds niet geloven dat ik Tanja Jess In Het Echt had gezien. Ik moet haar verschrikkelijk aangegaapt hebben, arme Tanja. Het was de beste dag van m’n leven en het eerste wat ik die volgende dag op school vertelde. Aan IE-DER-EEN.

Om nog maar te zwijgen over die keer dat ik naar het concert van de Spice Girls mocht. Ik kon mij niet voorstellen dat er ooit een betere dag zou komen, en ook al stond ik ongeveer medium achteraan: ik barstte in huilen uit toen de vijf dames ter grootte van speldenkoppen het podium opliepen. Net als die keer dat Xander de Buisonjé naar mij zwaaide toen ik op iemands nek zat tijdens een een concert van Volumia. Jaja, ik vónd het nogal wat, die bekende mensen.

Je kunt je voorstellen dat mijn hysterie tot ongekende hoogte steeg toen bleek dat er in onze eigen dorpse contreien een BN’er woonde. De allereerste winnaar van Big Brother welteverstaan, en ik was fan van het eerste uur. Dertien jaar oud en doodnerveus was ik toen ik bibberend en met een overspannen hartslag in de rij stond om een foto en handtekening te scoren tijdens een signeersessie in de plaatselijke boekenwinkel. Het moment supreme was bijzonder kort, maar dolgelukkig fietste ik huiswaarts.

Laten we maar blij zijn dat mijn innerlijke bakvis inmiddels al een aantal jaar geleden stilletjes gestorven is. Zou toch een hysterisch tafereel zijn geweest, daar in die biologische supermarkt bij de rechtsgeslingerde sojayoghurt…


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is