Blog Michelle: Bril

Het moet zo’n vijf jaar geleden zijn geweest toen ik me bedacht dat élke dag hoofdpijn hebben misschien iets teveel van het goede zou zijn. Een opticien kwam met het verlossende antwoord – ik had een bril nodig, en wel eentje met een subtiele +1 sterkte. Een bril – ik vond het wel wat. Het montuur stond me eigenlijk best wel goed en de hitsige secretaresse-look had ik in een handomdraai voor handen.

Helaas zijn mijn ogen in een sneltreinvaart naar +4 gegaan en mijn incidentele montuurtje is inmiddels ingewisseld voor permanente jampotjes. Voor al jullie lensfanaten out there: ik heb het een week geprobeerd en dat zag er ongeveer uit alsof ik zeven dagen lang hardnekkige herpes aan mijn oog had. En dus moet ik altijd een bril op, en daar ben ik helemaal klaar mee.

Al langer had ik een wisselende relatie met mijn bril, maar steeds vaker voel ik mezelf een brilhater. Het ding levert namelijk regelmatig ongemakkelijke situaties op. Zo zijn er in elke kroeg een handjevol aanwezigen die de illusie hebben dat ik ‘m als carnavalesk accessoire mee heb genomen en ‘m daarom graag ongevraagd óók even opzetten. Een foto met flits is door de spiegeling gedoemd te mislukken en aan het einde van elke dag zien de glazen eruit alsof ze in de frituurpan lagen te weken.

Maar de grootste ergernis? Kou. Kou is voor een bril als een moeder voor haar puberkind. Een bril staat in de wintermaanden namelijk 100% garant voor een gênant entree. Altijd, overal. En omdat ik niet zonder bril kan, zie ik dit als een zware handicap. Als je namelijk net als ik weleens een date hebt – dan wil je je beste indruk maken bij binnenkomst. En dat gaat niet gepaard met twee brilglazen die vrijwel direct beslaan. En dat gebeurde dan ook laatst, waarna ik de condens subtiel weg wilde poetsen terwijl mijn date en ik het welbekende ongemakkelijke openingspraatje hielden.

Niks aan de hand, zou je denken. Maar toen ik ‘m weer opzette herhaalde het tafereel zich, waardoor ik opnieuw de bril van m’n neus moest halen om te poetsen. En nog een keer. Ik lachte wat ongemakkelijk en deed maar gewoon alsof er niets aan de hand was. En opnieuw. En opnieuw. Bij de vierde keer begon ik nerveus te worden en nam mijn hoofd de kleuren van een rijp tomaatje aan.

Tja. Had natuurlijk leuk geweest als er wat andere glazen zouden beslaan die avond, maar het werd uiteindelijk niets tussen de brilhater en brildater. Zo zie je maar: liefde maakt wel blind, maar blind zijn maakt nog geen liefde.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is