Blog Michelle: De kanariegele bank

Blog Michelle

Ik vind het een angstaanjagende gedachte om dagelijks met een bord magnetronspaghetti op schoot op mijn oude bank in slaap te vallen, terwijl de tv tot diep in de nacht ‘Friends’-herhalingen uitzendt. Daarom probeer ik ook mijn doordeweekse avonden zo af en toe buiten de deur te spenderen. Niet zo lang geleden ontving ik een uitnodiging voor een showroomopening op een donderdagavond. Dat had een lekker hoog Carrie -Sex and the city- gehalte, dacht ik zo. Vriendin A. had ook lucht gekregen van het evenement en stemde ermee in om mee te gaan.

Buiten het feit dat ik zo tegen het weekend een gratis borrel en versnapering altijd kan waarderen, wilde ik deze showroom ook daadwerkelijk zíén. Hier zouden namelijk meubels worden uitgestald die je normaliter alleen via internet kunt bestellen. En laat ik dat nou altijd een beetje tricky vinden. Niet dat ik niks online bestel, sterker nog, de postbode heeft mij vaker in ochtendjas gezien dan menig vriendje. Maar ik bedoel, straks staat er ineens een spuuglelijke oranje bank in je huiskamer op driehoog-achter. Zie die maar weer eens naar het postkantoor te brengen voor een retourtje.

Het publiek op de opening leek van dezelfde makelij als de meubels: hip, mooi, ernstig Scandinavisch-geïnspireerd en allemaal met dunne pootjes. Geestelijk uitgeput van onze slopende werkdag goten we het eerste wijntje iets te snel naar binnen, alvorens we onze kritische blik op de uitgestalde meubels wilden werpen. Ah, een kanariegele bank. Lekker tijdloos.

Maar daar bleef het bij. De kanariegele bank en een vijftal kastjes en lampen. Ik keek A. aan. “Waar is de rest? Zou hierachter nog wat zijn?” A. haalde haar schouders op en tevergeefs probeerden we te zoeken naar een verborgen deur die zou leiden naar een walhalla aan moeilijk hip design. Nergens een verborgen deur. Het enige wat er wel was, was een reeks uitgeprinte foto’s van meubels aan de muur. Precies, exact dezelfde foto’s die ook in hun webwinkel te vinden waren. Ja echt, ziehier het nut van een showroom, dames en heren.

Na een kortstondige slappe lach ploften we neer op de kanariegele bank en besloten de gelegenheid aan te grijpen voor een uitgebreide update van ons liefdesleven, onder het genot van hapjes waarvan ik niet zeker wist of ik de onderkant wel of niet mee kon eten. Dat laatste bleek het geval te zijn, wat ik uiteraard nét te laat doorhad. Het hele pasteitje viel onhandig uit mijn handen en ik hoopte vurig dat het hapje ter grootte van een paasei op mijn broek terecht zou komen, maar uiteraard deed Murphy’s law zijn werk en viel het kwakje zó op het kanariegele design.

Tja. Op zo’n moment lijkt een webwinkel helemaal niet zo’n gek idee. Net als magnetronspaghetti eten op je oude bank.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape

Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is