Blog Michelle: Dokter Jochem

Blog Michelle: Dokter Jochem

Het besluit van familie Muis zich eerder dit jaar in mijn appartement te vestigen resulteerde in de overhaaste beslissing om een peperdure raskat in huis te nemen. Het bleek liefde op de eerste snuit met Catootje, een tikkeltje corpulente doch zeer charmante Britse korthaar. En gezien haar overmatige hang aan knuffelen en gezelligheid kon ik het na twee maanden niet langer over mijn hart verkrijgen de arme snoes elke ochtend voor minimaal acht uur alleen te laten. En dus vond ik daar, in de donkerste krochten van het internet: Marie-Louise.

Anders dan haar naam doet vermoeden werd Britse langhaar Marie-Louise geboren in een allerminst verfijnd nicotinehol waar ze de ontworm- en ontluismemo overduidelijk niet hadden ontvangen. Nu staat een slechte start zo ongeveer garant voor een 10-rittenkaart bij de dierenarts, dus maakte ik al vrij snel een afspraak voor het ondervoede scharminkel.

Het bleek een strijd Marietje in mijn hippe reismandje te krijgen. Mevrouw weigerde pertinent een beetje mee te werken en als het aan haar lag ging het ook níét gebeuren. Na een Tom & Jerry-achtige scène van minstens tien minuten liep ik met het bange beestje naar de praktijk. Terwijl ze doodsangsten uitstond in haar mandje, meldde ik me bij de balie. “Marie-Louise? U heeft om kwart over twee een afspraak bij dokter Jochem, u mag dáár plaatsnemen.” Naarmate de minuten verstreken bedacht ik me dat die dokter Jochem overduidelijk geen haast had. Was ik een keer op tijd, zat ik nóg een kwartier te wachten. Mijn geduld werd behoorlijk op de proef gesteld en net op het moment dat ik de aanwezige receptioniste wilde vragen of dokter Jochem soms bezweken was aan een tetanusprikje, ging de deur open.

Een kwispelend hondje stierde de deur uit, gevolgd door een nog kwispelender baasje. De rode koontjes van de vrouw deden me denken aan een verliefde puber. “Daaag, tot volgende keer hoor!” riep ze giechelend.

“Marie-Louise?” Hèhè, zou eens tijd worden. Ik tilde het mandje op en liep al mopperend naar zijn behandelkamer. En daar stond hij. Dokter Jochem! Hal-le-lu-ja. Waar hadden ze dit exemplaar vandaan getoverd? Bestaat er al zoiets als een dierendoktersroman? Dokter Jochem zou in ieder geval niet misstaan op de cover. Zeker niet samen met mij, zo oordeelde ik zelf.

Zorgvuldig tilde hij Marie uit haar mandje en vurig wenste ik dat ik met haar kon ruilen, die luizen en wormen zou ik er voor lief bijnemen. Marietje en ik bleken dezelfde smaak te hebben. In een splitsecond was ze van haar overdreven bangheid af en begon ze aanstellerig te spinnen. Ik meende er zelfs een ‘Oh dokter Jochem’ in te horen. Haar parmantige pluimstaart stond fier omhoog en charmant vleidde ze zich langs de doktersjas van de knappe dokter. Nog maar twee maanden oud en nu al zó krols dat ze de rol van dochter Kees in Flodder met verve kon vertolken.

Het spinnen hield niet op (nee, duh) en dokter Jochem vertelde lachend (…zucht) dat hij daardoor haar hartje niet kon horen. Hij had mijn hartje eens moeten horen, had ‘ie waarschijnlijk niet eens een stethoscoop voor nodig. De behandeling verliep opvallend soepel en Marietje liet dokter Jochem volledig zijn gang gaan waarbij ze als een waar poesje van lichte zeden op haar rug lag te kronkelen.  Zelfs toen hij haar na afloop het hippe reismandje in tilde gaf ze geen kick. Nee hoor, nu niet.

Lellebel.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is