Blog Michelle: Erik

Blog Michelle: Erik

Het was op een zondagmiddag in juni vorig jaar, toen ik met een groep vrienden op de fiets naar Amsterdam Open Air sprong. Nooit verwacht dat ik jou daar tegen zou komen. Maar daar stond je, niet met één, niet met twee, maar met drie biertjes in je handen. En de rest stond op de grond te wachten tot ook die snel in je keelgat zouden verdwijnen. Zoals altijd was je een heerlijk ontnuchterende douche in de soms benauwende woestijn aan blabla-hipsters.

“Wat zíe je er weer uit,” begroette je me allermeest vriendelijk, gaf me een kus en vroeg of mijn vader het wel goed vond dat ik zo de deur uitging. Ieder ander had ik een vernietigende blik gegeven bij een opmerking over mijn leren topje – maar van jou, mijn neef, kon ik het hebben. Het was immers niet de eerste keer dat je commentaar had op mijn kleding: met een groene jas en ronde bril werd ik al snel Harry Potter en een grote zonnebril en kleurige broek maakten mij Lady Gaga. Droeg ik een crop top – dan wees je naar mijn ontblote buik en vond je dat ik een nogal brede witte riem om had, en wanneer ik een hoedje op had – vroeg jij of ik er toevallig ook een konijntje uit kon toveren.

Juist omdat we allebei niet op ons mondje zijn gevallen en bijzonder weinig schaamte kennen, hebben we die zondag heerlijk gelachen en geouwehoerd. Over Amsterdam, hoe fijn ik het vind om er te wonen en hoe graag jij juist in Oud Ade wilde blijven (“je hebt er immers alles” – …uhuh). Over mijn vriendinnen met wie jij ooit zoende, over jouw vrienden met wie ik ooit zoende. Over heerlijke dorpse roddels. Over het ‘hipsterleven’ dat ik volgens jou leid, waar jij geen snars van begreep. Over dat het zo goed met je ging: je werk bij de politie, je vriendin Truike, jullie huisje samen. Duidelijk was dat je je onverschilligheid (“whatever, MBO forever”) van je af had geschud en er een doel in je leven was.

Na het ophalen van al die herinneringen vond ik het tijd voor mij en mijn leren topje om ons weer op de dansvloer te begeven. Mijn natuurlijke hipsterhabitat, zo oordeelde jij. En aangezien jij op dat moment met geen stok tussen het dansende volk te krijgen was, gaf ik je een knuffel en zei dat ik je later misschien nog wel ergens zou zien.

Maar die later kwam nooit. Ruim een maand daarna, op 17 juli, kreeg ik het telefoontje dat mijn wereld heel even stilzette. En deze hele week, nu een jaar later, word ik er constant aan herinnerd dat ik nooit meer zo met je kan lachen als die ene zondag. Had ik het toen maar geweten. Dan was ik nooit meer die dansvloer op gegaan. Dan was ik voor altijd biertjes met je blijven drinken. Daar, op die zonnige zondag in juni.

Lieve Erik en Truike, jullie worden ontzettend gemist.


Een jaar geleden kwamen de neef van Michelle Bakker en zijn vriendin om tijdens de ramp met MH17. Michelle woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is