Blog Michelle: In de schijnwerpers

Blog Michelle: In de schijnwerpers

Er zijn meerdere redenen waarom ik mijn avontuurtjes in de avonduurtjes regelmatig op de Amsterdamse Reguliersdwarsstraat beleef. (Voor wie nu in de steek wordt gelaten door z’n geografische kennis: de Reguliersdwarsstraat is gelegen in het hoofdstedelijke centrum en niet minder belangrijk: beroemd en berucht door zijn grote aantal gaybars.) Een soort van hysterische volwassen speeltuin barstensvol mogelijkheden: meezingen met Songfestival-knallers, losgaan op Katy Perry, gewoon een potje (flauw woordgrapje, anyone?) ouwehoeren, tongen met jongens én meisjes of al het eerder genoemde tegelijk. En let wel: zonder je te hoeven schamen – want alles is toegestaan op de Reguliers. Heer-lijk.

Met dezelfde motieven verleidde ik mijn vriendin M. afgelopen vrijdag tot een avondje Exit. Overigens begrijp ik dat ‘mijn vriendin’ zeggen in deze context verwarrend kan werken, maar voor de duidelijkheid: ik val op mannen. En ook al heb ik me al vaak op gayminded terrein begeven, ik ben zelden versierd door iemand van hetzelfde geslacht. Waarschijnlijk werken de meeste gaydars gewoon hartstikke goed. Niet deze avond. Een forse Ierse had haar exemplaar waarschijnlijk aan de andere kant van de Noordzee laten liggen, pakte me ruw bij m’n bovenarm en trok me naar zich toe, waarna er een uiterst merkwaardig gesprek volgde.

Ierse: “How come you’re so tall?” (Altijd een goede vraag aan iemand van 1.85 meter, hoor ‘m overigens ook nóóit. Ahum.)
Ik: “I don’t know, because I’m from Holland? And I eat vegetables?” (De antwoorden die ik dan geef zijn vaak nog stommer.)

De Ierse leek me niet te verstaan en nadat ik mijzelf voor de derde keer herhaalde legde ze uit waarom: ze is doof. En dus, om het zichzelf makkelijker te maken pakte ze haar telefoon en scheen het felle lampje van het toestel op mij, waarna ze geboeid naar mijn pratende mond begon te turen. Ik werd niet alleen lichtelijk ongemakkelijk door haar agressieve benadering in the first place, maar ook door het felle lampje die inmiddels aardig de aandacht van andere aanwezigen trok.

Ierse: “You’re pretty! You lesbian?”
Ik: “Nope!”
Ierse: “No lesbian?! Bisexual?”
Ik: “No, I’m sorry!”

Na haar verwijtende blik begreep ik dat het niet gewaardeerd werd dat ik me klaarblijkelijk ten onrechte op ‘haar’ terrein begaf en besloot het gesprek op goede voet te eindigen. En dus dacht ik: een complimentje doet het altijd goed in zo’n geval. “I do think you’re pretty though!” riep ik uit, gevolgd door mijn grootste glimlach.

Ierse: “Well fock you!”
Ik: “Wait.. what?”
Ierse: “You heard me! FOCK! YOU!”
Ik: “But I think you’ve heard me wr.. Oh no, I mean, read me wrong… You know?” (Op dit moment kreeg ik het helemáál warm)

Horen was misschien een probleem, maar deze dame rook dondersgoed mijn blinde paniek. Ze stopte haar telefoon terug in haar beha, keek me vuil aan en stak lekker oldskool haar middelvinger op. (De laatste keer dat ik die toegespeeld kreeg was in de tijd dat ik daarna linea recta huilend naar mijn moeder liep.) Op het moment dat de Ierse naar mijn idee klaar was om mijn inmiddels knalrode kop af te bijten, maakte ik me snel uit de voeten en trok vriendin M. met me mee. Misschien kom ik over een week of drie weer terug. In een harnas. Met een zonnebril.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook:

Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is