Blog Michelle: Ja tooooooch

Michelle Bakker

Uitgeteld en ingesmeerd lagen vriendin L. en ik op het strand van Valencia. We waren er een krappe twee dagen waarin we ons strikt aan ons SSS-plan zouden houden: shoppen, sangria en strand.

“Pssst, Mies, moet je kijken,” fluisterde L. Daar kwamen ze: de Nederlanders. Of beter: de Groep Gasten uit Nederland. Van kilometers afstand te herkennen: collectief gehuld in kleurige Björn Borg boxers en gewapend met een overdaad aan haargel. Een groep alfagorilla’s met in hun midden hun absolute trofee: een blond meisje met een ronde voorgevel die ze op bewonderingswaardige wijze in een miniscule triangelbikini had gekregen. Zowel de diamantjes op haar zonnebril als haar navelpiercing schitterden in mijn ogen. Ze leek rechtstreeks uit de set van ‘Oh oh Cherso’ gelopen.

Het opvallend harde gepraat kwam steeds dichterbij. Het was duidelijk dat de Groep Gasten het liefst wilden dat iedereen mee zou luisteren. Dus deden we dat.

“Hebben jullie Jeroen nog gezien vanmorgen?”
“De laatste keer dat ik hem zag stond ie met dat Engelse wijf te tongen.”
“Maaaaan man man, die was lé-lijk! Ja toch?”
“Hij was kaolo lam, jongen.”
“Nee, jij dan.”
“Jaaa jongen ik ook, maar lekker toch. Jongen, ik lag er pas om 8 uur in.”
“Mooi avondje, ja toch.”

L. en ik keken elkaar aan. “Is dit echt?” fluisterde ze. “Wat is kaolo?” vroeg ik. Het gesprek ging door.

“Ik lust wel een biertje.”
“Ik heb koppijn, jongen.”
“Het kwaad moet je met het kwaad bestrijden, ja toch?”
“Precies!”
“Ja toooooch. Hé señor, can I have six cervezas alstublieft?”

De blikken bier werden collectief opengetrokken, aan de keel gezet, gevolgd door een luide boer en hard gelach.

“Is het al tijd voor muziek?”
“Het is altijd tijd voor muziek, ja toch. Zet mijn playlist aan.”

Ik schatte zo in dat hun muziek niet helemaal zou stroken met mijn persoonlijke voorkeur. Op zich geen probleem, zeker niet toen ik zag dat het een speaker van broekzakformaat was. Het zou meevallen met de overlast, dacht ik. Boy oh boy, had ik dat even mis. Hard, nee, keihard schalde de muziek over het strand en al snel herkende ik ‘Een beetje verliefd’ van Hazes. Lig je dan in Spanje.

“Jaaa hoor, jongen, jij weer met je Hazes,” brulde er een.
“Hazes altijd goed, ja toooooch, luistert m’n pa ook altijd,” brulde de dienstdoende dj.

Alsof de Groep Gasten helemaal alleen op het strand was dreunde de foute muziekparade aan één stuk door. De Gebroeders Ko, een mix van Grease-liedjes, een zielloos trancenummer waarvan ik de naam niet wil weten en tot overmaat van ramp ‘Paradise by the godvergeten dashboardlight’. Het Spaanse strand was in een kwartier tijd getransformeerd tot de dansvloer van de Rotterdamse Skihut.

L. en ik besloten onze handdoeken op te rollen en een taxi naar het vliegveld te pakken. Iets te vroeg wellicht, maar Spanje was inmiddels ook ver te zoeken. Ja tooooch.


Michelle Bakker (30) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Van duckface naar eendenbek
Bloed, leed en tranen
Volwassen
Haarprobleem
Op de cover
Zaktraining
Tussen kots en kids
Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is