Blog Michelle: Bloed, leed en tranen

Haarprobleem

Huilen bracht je vroeger nog eens ergens. Als kind kon ik mijn gejank moeiteloos in gang zetten en zonder gêne gebruiken als onderhandeling. Bijvoorbeeld als ik geen zakje snoep mocht op de markt, uitgebreid janken was het dan. Maar het ergste was als er bloed in het spel was. De kleinste sneetjes of schaafwondjes – pijn of geen pijn: bloed was altijd een legitieme reden om te janken.

Zo simpel is het niet meer. Het ergste is huilen in het bijzijn van anderen. Met jankerds kunnen namelijk maar bijzonder weinig mensen goed omgaan. Ik haalde het ooit in mijn hoofd om op mijn vorige werk (lees: reclamebureau met drie alfamannetjes aan het roer) in janken uit te barsten. De. Hel. Hun ongemakkelijkheid alleen al was een goede huilbui waard. Sindsdien zwoer ik nooit meer te huilen in het bijzijn van anderen.

Dacht ik. Tot vorige week.

Het was een aaneenschakeling van alles wat mis kon gaan. Het begon met een gat dat ik in mijn bloes streek, gevolgd door een doos muesli die ondersteboven uit mijn handen viel. Op dat moment kwam ik erachter dat mijn kat voor de verandering haar behoefte náást de bak had gedaan en nadat ik dat had opgeruimd reed de tram voor mijn neus weg terwijl ik in de regen mijn telefoon op de grond liet vallen. Het leek op een slap aftreksel van iets wat op Laurel & Hardy moest lijken. En dat was nog de ochtend.

Toen ik er ’s avonds na een chagerijnige dag op werk achterkwam dat mijn modem kapot was, werd de opstapeling aan minileed mij teveel. Het slachtoffer? De jongen aan de andere kant van de klantenservicelijn. Meneer had namelijk het perfecte moment uitgekozen om te vertellen dat de reparatie van mijn modem nog minimaal een week op zich liet wachten. En dat was genoeg om de sluizen open te zetten.

De arme knul wist niet wat hem overkwam en ik begreep zelf ook wel dat dit alle perken te buiten ging. Wat voor emotioneel wrak had hij in vredesnaam aan de lijn? “Eh, mevrouw, tsja, ehm… Sorry…” Ik zei dat hij er niets aan kon doen en speelde tot overmaat van ramp de ik-moet-waarschijnlijk-ongesteld-worden-kaart. Inderdaad: cliché, niet grappig en gênant. Maar van wat ik nog wist van vroeger was dit mijn enige uitweg. Had ik tenminste een legitieme reden om te janken.


Michelle Bakker (30) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Volwassen
Haarprobleem
Op de cover
Zaktraining
Tussen kots en kids
Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is