Blog Michelle: Karaoke

karaoke

Ik ken bijna geen één activiteit waarmee ik zo’n haat-liefdeverhouding heb als karaoke. Ik kom dan ook eigenlijk nooit in een karaokebar, maar afgelopen zaterdag was ik er ineens: de Casablanca op de Zeedijk. Een roemruchte kroeg vlak bij de Amsterdamse Wallen die zijn dubieuze faam ontleent aan het feit dat iedereen uit de stad (en zeer wijde omtrek) er weleens met dubbele tong Guus Meeuwis of Bon Jovi door de microfoon heeft geschald. Inderdaad: íedereen, terwijl al die mensen natuurlijk nóóit aan karaoke doen en het stom vinden.

Nu was het niet mijn eerste keer in de Casablanca, maar laten we het erop houden dat ik er niet vaker dan één keer per jaar kom (nee, maar echt). Vaak genoeg om te weten dat elke karaokeavond zo ongeveer dezelfde stadia kent. Zo was er bij binnenkomst, zoals altijd, het ongemakkelijke eerste uur. We waren met tien meiden die elkaar al sinds de brugklas kennen en lang niet samen waren uitgeweest. We hadden tijdens het eten al wel iets gedronken, maar niet genoeg om nu al een ballerige studentenversie van Hazes (‘Ging errrrr dan echt niets deurrrr je heen, deurrrr je heen, hóérrrr!’) ten volste te waarderen. En dat waren nog mannen. Toen er even later een groep jonge vrouwen een soort van hitsige Britney-act ten gehore bracht, rolden we met onze ogen naar elkaar. Je weet wel, zoals dat echte vrouwen betaamt. Want zo op het podium staan, dat zouden wij natuurlijk nooit doen.

Zo doe je dus een tijdje tegen beter weten in alsof het een doodgewone avond in de kroeg is. Je praat met elkaar, haalt netjes aan de bar een rondje voor je vriendinnen, gaat opzij als er iemand langs moet en er wordt collectief gelachen als degene op het podium al een paar alcoholstadia verder is.

Heel even was ik bang dat de Casablanca een slechte keuze was. Mijn vriendinnen keken wat onwennig om zich heen en volgden de voorbij rollende songteksten. Behalve eentje, die met een dikke grijns naar het scherm stond te staren. Ik wist meteen waarom. Want ja hoor: tien minuten later werd mijn naam omgeroepen. “EN DE VOLGENDE IS VOOR MICHELLE BAKKER, WAAAAAR IS MICHELLE BAKKER? DAMES EN HEREN, EEN APPLAUS VOOR MICHELLE BAKKER.” De grijns van mijn vriendin was nog breder geworden en ik kon niet anders dan een middelvinger opsteken, die overigens achteraf qua ordinairheid prima bij de rest van de avond paste. Ze stak haar tong uit en zei: “Jíj wilde toch naar een karaokebar?!” En dus beet ik het spits af met mijn beste vertolking van de Spice Girls.

Zo’n anderhalf uur later was het hek van de dam. Praten werd dansen, negen bier en één wijn werden tien tequila, er zat meer drank op mijn bloes dan in mijn glas en het podium was allesbehalve vreemd terrein. Pas toen ik rond een uur of vier een duet zong op Rick Astley en mijn stem inmiddels lager was dan die van mijn mannelijke compagnon, wist ik dat het tijd was om mijn eendaagse carrière weer aan de wilgen te hangen.

En nu? Nu is het voorlopig weer genoeg geweest met de Casablanca. Nu moet ik weer minimaal een jaar net doen alsof ik karaoke eigenlijk heel stom vind. Nu ligt zowel mijn stem als mijn waardigheid nog steeds op de Zeedijk en schieten er bij vlagen flashbacks van mijn valse gezang door mijn hoofd.

Ging errrr dan echt niets deurrr mij heen…?

 


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape

Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is