Blog Michelle: Kerrrmis

Een aantal weken geleden was ik in één van mijn favoriete Amsterdamse kroegen toen ik tegen iemand aanbotste. En nét zodra ik dacht dat ik in de grote stad woonde, bleek diegene een oude bekende te zijn. Om precies te zijn: een voormalig medestudent. Het enige wat ik me nog aan hem herinnerde was zijn onvervalste gooische rrr en, oké, toegegeven, bovengemiddeld knappe kop. De inmiddels nog knappere S. begroette me niet met de gebruikelijke drie Nederlandse zoenen, maar zoals het een gegoede Amsterdamse inwoner betaamt met een Amerikaans vleugje in de vorm van een knuffel en één kus. Hij opende het gesprek weinig creatief, maar treffend: “wow, Michelle Bakkerrr, dat is lang geleden!”

Het korte gekeuvel werd onderbroken door de dienstdoende barman en toen S. mij vragend aankeek of ik een biertje van hem wilde, ging ik hier dorstig op in. Daarna deed zich een standaard hé-hoe-is-het-nou-met-jou-en-wat-doe-je-nu-zoal-gesprek uit de doeken en zo kwam ik al snel te weten dat hij in de binnenstad woont en geen onaardige baan heeft en zo kwam hij al snel te weten dat ik in de binnenstad woon en geen onaardige baan heb.

Nu moet ik erbij vertellen dat je er tegenwoordig, naast het scala aan ouderwetse huisje-boompje-beestje-vragen in deze gesprekken, vaak ook nog een relatief nieuwe vraag bij krijgt: namelijk of ‘je nog naar festivals gaat deze zomer’. Vraag me niet waarom, maar in Amsterdamse kringen staat dit qua relevantie ongeveer gelijk aan de vraag of je al aan het baren bent geslagen of een man hebt gehuwd.

En dus somde ik mijn aaneengeregen ketting van festivals en feestjes netjes op en ontstond er een zoektocht naar overeenkomsten. “Oh ja, festival X, daarrr ga ik ook heen. En ga jij ook naarrr festival Y?” Toen ik deze vraag met ‘nee’ beantwoordde keek S. mij verbaasd aan en ontpopte zich als een ervaren vertegenwoordiger. Ik kreeg alle geijkte redenen te horen waarom ik nog gisteren een kaart had moeten kopen voor festival Y.

“Festival Y wordt doorrr een aantal maatjes van mij georrrganiseerd. De sfeerrr is heel relaxed, weet je, de mensen zijn gewoon down to earrrth. Het is ook niet zo groot, lekkerrr klein en intiem. Superrrfijn. Oh trouwens, DJ’s A én B komen draaien en waarschijnlijk doet DJ C nog een B2B’tje, hoe fucking rrrrelaxed is dat?!”

Maar ik wist dat mijn antwoord al vaststond en na een kortstondige twijfel biechtte ik op waarom ik festival Y sowieso over zou slaan.

“Ik ga dat weekend naar de kermis.” Ik haalde mijn schouders op.

Een korte toelichting: de kermis bezoeken is een fenomeen wat doorgaans een stuk normaler wordt wanneer je in een dorp bent geboren. En voor de goede orde: laten we de botsauto’s en suikerspinnen buiten beschouwing laten – ik heb het over de bijbehorende feestjes.

Nu is jong en hedonistisch Amsterdam zo ongeveer voor elke feesterij te porren, maar God forbid als één van die feestjes zich buiten de ring bevindt, laat staan in zoiets verwerrrpelijks als ‘de provincie’. Ook S. leek tamelijk geschokt door mijn ontboezeming. Het bleef even stil. “Jij gaat niet naarrr festival Y omdat je lieverrr in de botsauto’s zit? Hahaha! Nee maarrr even serieus.” S. boog zijn hoofd iets naar rechts en even leek het of hij medelijden met mij kreeg. “Schattig zeg, de kermis. Dat het nog bestaat. Moet errr niet aan denken! Met alle respect natuurrrlijk…” Weer was het even stil. “Laat me raden: met een stel provincialen bierrr zuipen in een grote tent waar gezellig crêpepapierrr om de TL-buizen hangt?” De oppervlakkigheid deed mijn tenen spontaan krommen.

“Klopt,” kon ik alleen maar antwoorden en glimlachte. “Hoe fucking rrrrelaxed is dat?!”


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Steppen
Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is