Blog Michelle: Koken is kut

Blog Michelle: Koken is kut

Ik snap dus echt geen fluit van die hele foodies-trend. Als ik namelijk ergens ontzettend nerveus van word, is het koken. Ik woon in mijn eentje en dat betekent dat mijn geweten en gemakzucht elke namiddag een inwendige strijd voeren tussen een kant-en-klaar maaltijd, iets bestellen of –de hel- zelf aan de slag gaan. En dat laatste vind ik naast tijdrovend ook nog eens gewoon, nou ja, geen reet aan. En ja, ik begrijp als geen ander dat ik mezelf met deze bekentenis niet bepaald kwalificeer als ideaal huwelijksmateriaal.

Ik heb de culinaire gave ook niet ontzettend van mijn ouders meegekregen. Begrijp me niet verkeerd, want ik ga nog graag terug om bij het ouderlijk nest aan te schuiven voor een heerlijk Hollands prakkie. Maar let wel: veel wilder dan dat gaat het niet worden. Vijf dagen aardappels met [insert groente hier] werden afgewisseld met ‘buitenlandse’ gerechten zoals spaghetti met een dikke klodder ketchup of macaroni met weeïge hamblokjes. Typisch Italiaans inderdaad.

Ook bami of nasi was favoriet en werd maandelijks vakkundig uit de pakjes geschud, aangevuld met vooral heel veel satésaus en grote plakken kroepoek. Toen ik een jaar of negen was ontdekte mijn moeder de door heel Nederland omarmde Aardappel Anders-trend, bij ons thuis aan tafel inmiddels bekend als Aardappel Altijd Hetzelfde. Als ik er eigenlijk over nadenk herinner ik me ook maar één kookboek in huis. Daarin werd lasagne ‘hét gerecht van de nieuwe generatie’ genoemd, I rest my case.

Mam (want ik weet dat je meeleest), voordat je boos wordt: ik bedoel het niet kwaad, je weet dat ik dol ben op je schnitzeltje met rode kool en appelmoes. Daarbij: ik ben zelf precies hetzelfde! Zo’n chronisch gebrek aan inspiratie uit zich in mijn geval in het feit dat mijn pasta’s al een jaar of 10 hetzelfde smaken. Rood of wit sausje, maakt niet uit: ik zou blind kunnen proeven welke van mijn hand komt. En als ik erover nadenk: mijn pasta’s hebben ook verdomd veel weg van mijn curry’s en mijn curry’s smaken eigenlijk ook gewoon hetzelfde als m’n wok- en rijstgerechten.

Je kunt me dus oprecht niet ongelukkiger maken dan wanneer ik voor een groep moet koken (lees: voor meer personen dan mijzelf alleen). Mijn feestdagentoekomst ziet er dan ook weinig rooskleurig uit. Maar ik blijf positief, wellicht zijn mijn aanstaande echtgenoot en ik zo’n graag gezien koppel dat we elk jaar een keuze moeten maken uit minimaal vier verschillende uitnodigingen.

En anders is er altijd nog een gourmetstel.

Goed, kookcursusje dan maar hè?


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is