Blog Michelle: Krols

Krols

Dit is ‘m dan weer: de laatste dag van het jaar. Ik ben redelijk melancholisch aangelegd dus houd ik mij graag vast aan rituelen. Zo staat al jaren steevast de Top 2000 aan tijdens de laatste dagen van het jaar. Hartstikke onnodig natuurlijk, want Silicon Valley heeft ons niet voor niets Spotify geschonken. Maar bij de feestdagen hoort nu eenmaal verbroedering en het idee dat ik zowel de pareltjes als de draken uit de muziekgeschiedenis samen met miljoenen andere Nederlanders luister, daar krijg ik gewoon een extreem saamhorigheidsgevoel van. En als 2015 nog iets kan gebruiken, is dat het wel volgens mij.

En dat moet Catootje ook gedacht hebben. Mijn dikste poes leek sinds kerst ineens wel héél veel zin te hebben in enige vorm van saamhorigheid. Ik wist natuurlijk dat het eraan zat te komen, de natuur laat zich immers geen halt toe roepen, maar ik was even vergeten hoe heftig deze schaamteloze toestanden zich voor kunnen doen. Het lieve, schattige en tikkeltje ondeugende karakter van mijn Britse korthaar leek als sneeuw voor de zon verdwenen. In plaats daarvan veranderde mijn huiskamer in een poezenpeeskamer. Maar helaas voor Catootje zonder potentiële klandizie.

Nu rolt, tijgert en krioelt ze over de keukenvloer en als ze miauwt gooit ze gelijk haar hele tong eruit. Het is onooglijke sletterij in haar puurste vorm. Mijn Top 2000 ritueel heeft er onbedoeld een tweede vocal bij van een knettervalse Kate Bush. En inmiddels ben ik niet alleen het geile gekrijs, maar ook het prominente zicht op de poes haar poes een beetje zat. (Want waar ik ook in de huiskamer ben, mevrouw staat gegarandeerd met haar achterkant naar mij gekeerd. Lees: staart opzij en gegarandeerd het beste uitzicht.)

Het internet bood mij gelukkig al snel twee opties nadat ik wanhopig mijn prangende vraag het wereldwijde web op slingerde. Ik ben er zo een die geen zoekwoorden intypt bij Google, maar daadwerkelijk vragen stelt. Hoe help ik mijn krolse poes gaf zo’n 40.000 resultaten. En ik was niet de enige: wanhopige kreten als help en watmoetikdoen waren al honderden keren bij wijze van schreeuwen in kapitalen geschreven. Na een aantal kliks was ik eruit: er waren drie oplossingen.

Vanzelfsprekend was de eerste oplossing geduld te hebben en het over te laten gaan, optie nummer twee betreft sterilisatie bij de dierenarts en bij optie nummer drie, jawel, mag je zelf aan de slag met een wattenstaafje om de gewillige lellebel van haar krolsheid af te helpen. Say what? Ja echt.

Het werd optie twee, en zo begint 2016 eigenlijk verdomde goed.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Gourmetten
Tepels & tape

Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is