Blog Michelle: Lowlands

Blog Michelle: Lowlands

Mijn kapstok hangt zó vol met jassen dat het eigenlijk lijkt alsof ik chronisch last heb van visite. Geen grap: bij binnenkomst passeer je een metalen plank met vijf haken driedubbeldik aan winterjassen, zomerjassen, mantels, jacks, colbertjes, sjaals en hier en daar een tas. En met zo’n breed scala aan jas & tas is het natuurlijk de grootste onzin dat ik eigenlijk altijd dezelfde pak wanneer ik de deur uitga.

Nu dwong het tranentrekkende Hollandse zomerweer van afgelopen week me een andere keus te maken en moest ik dus iets verder graven dan mijn gebruikelijke zomerjack en linnen tas. Verdomd: zag ik daar toch even een tas hangen waarvan ik eigenlijk vergeten was dat ik ‘m had. Dus vooruit: die mocht nu weer een keer mee.

Ik weet niet hoe het bij jou zit, maar ál mijn 329 tassen zijn voorzien van inhoud. Maakt niet uit welke, maar je kunt er donder op zeggen dat er óf een pakje kauwgom óf een lippenbalsem óf iets anders zeer irrelevants in zit. En ook deze tas leek nog gevuld van de laatste keer dat ik ‘m gebruikt had. Tussen de gebruikelijke lippenbalsem en kauwgom vond ik namelijk een platgedrukt plastic zakje met een compleet levendige huishouding aan schimmels en bacteriën. Het duurde even voordat ik ze herkende. “Ah, krentenbollen.”

Gelijk wist ik wanneer deze tas voor het laatst gebruikt was. Lowlands. Ik kreeg een steek in mijn maag. In eerste instantie van de schrikbarende compostvorming tussen mijn jassen, maar ook: Ik. Ga. Dit. Jaar. Niet. Maanden geleden liet mijn inwendige festivalprogrammering me finaal in de steek toen ik in een vlaag van verstandsverbijstering een retourtje Londen boekte. En daar moet ik nu de bittere vruchten van plukken.

Geen hangen op de berg bij de Alpha-tent. Geen urenlange ravepartijtjes in de X-Ray en Bravo. Geen polonaise in de Hacienda. Geen noedels van de Llow Chi Minh. Geen gesloop van de Llow Chi Minh. Geen tientallen muntjes die ik altijd kwijtraak. Geen klamvochtig kussen om wakker op te worden. Geen tientallen muntjes die ik ná afloop pas weer terugvind. Geen tent waar ik na 1,5 uur slaap weer uitgebrand wordt. Geen rave bij de wc’s op camping 4. Geen kleverige, oude krentenbollen.

Ik hoor jullie denken hoor. En ik wéét dat ik het overdramatiseren behoorlijk eigen heb gemaakt in de afgelopen 29 jaar. Maar toch.

Voor iedereen die gaat: geniet, ga alsjeblieft helemaal naar de gedver en snoer de mond van al die irritant hippe azijnzeikers die zeggen dat Lowlands niet meer tof genoeg is. Lowlands is gewoon heerlijk. Punt. En ik baal dat ik er niet bij kan zijn.

Snif.

Om toch enigszins positief af te sluiten: Londen wordt natuurlijk hartstikke tof. En ik heb ook gelijk een reden om dat niet-te-hachelen Engelse ontbijt over te slaan: I got my fresh krentenbolls, baby.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is