Blog Michelle: Middelbare school

Het was met een ieniemienie bierbar en dito barbecue organisatorisch een kneuterige bedoening, maar ik kon mijn lol niet op tijdens de reünie van mijn middelbare school afgelopen zaterdag. Vijftien was ik, toen ik uit de vertrouwde klei werd getrokken en door de polder op de fiets naar de grote stad moest. Voor mij was Leiden immens, met oneindig veel mogelijkheden. Zo was er een treinstation met een fotohokje, een Burger King én een McDonald’s en warempel: er waren jongens waarvan ik de naam niet wist, laat staan die van hun ouders. Geboren en getogen in een dorpie hè, ik was het allemaal niet gewend.

Soms mis ik mijn middelbare school. Van een tijd dat mijn grootste zorg te maken had met wie er die avond online zou zijn op MSN kan ik nu immers alleen nog dromen. Elke ochtend een beetje zenuwachtig wanneer je het schoolplein opliep. En alles in die jaren is nieuw: je gaat voor het eerst uit, je zoent voor het eerst, voor het eerst alleen op vakantie. Ik mis die tijd. En daarom keek ik uit naar deze avond.

Terwijl vriendin M. en ik een twijfelachtige sjaslik wegspoelden met grote slokken bier kwamen de herinneringen als vanzelf bovendrijven. Of letterlijk voorbijgelopen. Enkele aanwezigen hadden in de voorbije jaren hun eervolle status van hartenbreker gedwongen vaarwel moeten zeggen, gepaard met het haar op hun hoofd en/of blokjesbuik. M. schudde haar hoofd toen een van hen passeerde en ik bespeurde medelijden in haar ogen. “Zonde hè.” Zonder vraagteken, want zonde was het. Te vroeg gepiekt.

Ik kwam erachter dat een schoolreünie hetzelfde werkt als Instagram: je laat jezelf zien, maar wel met een flinke filter die alleen je beste kant toont. Want wat! ging! het! goed! met iedereen. Kindjes waren geboren, ringen om vingers geschoven, carrières waren succesvol nagestreefd.

De gratis consumptiebonnetjes waren eerder op dan gedacht en met een flinke groep besloten we de avond voort te zetten in de stad. We liepen langs de inmiddels gesloten discotheek waar ik elk weekend zenuwachtig voor de deur stond. Bedwelmd door nostalgie en bier en omringd door de leukste jongens van de school voelden we ons weer even zestien.

Maar eenmaal binnen ging het mis, ik bleef met mijn voet in mijn broekspijp hangen en smakte zonder genade tegen de grond. Tussen alle knappe jongens van de middelbare school. Veertien jaar geleden was dit mijn absolute doodvonnis geweest. Nu kan ik alleen maar zeggen: tja, te vroeg gepiekt. Zonde hè.


Michelle Bakker (30) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Ja toooooch
Van duckface naar eendenbek
Bloed, leed en tranen
Volwassen
Haarprobleem
Op de cover
Zaktraining
Tussen kots en kids
Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is