Blog Michelle: Op de cover

Michelle Bakker

Ik sta op de cover van VIVA. En dat vind ik een onmetelijke eer voor iemand die qua modellencarrière nooit verder is gekomen dan een eigenhandig volgeschoten fotorolletje met een gênante reeks aan ongepaste poses in de achtertuin van mijn ouders.

Al weken stond de fotoshoot rood omcirkeld en met grote letters in mijn agenda. En dus leek het me handig om vóór die tijd (tijdelijk) tot het vrome leven toe te treden. Ik zou genotsmiddelen van elke soort compleet negeren en ver voor middernacht al in bed liggen. Zelfs de beste visagist kan immers niets meer doen aan dichtgeplakte ogen, buitenproportioneel grote wallen en een huidje dat door een stomerij van sigarettenrook is gegaan.

Maar goed, feit was dat er een feestje op de planning stond en ik deze ondanks mijn goede voornemens niet wilde missen. Het zou de ultieme test zijn om mezelf in de hand te houden. Volgens mijn moeder sowieso geen overbodige luxe. “Zeg, die blogs van jou,” begon ze laatst voorzichtig, “gaan wel vaak over drank, Miessie.” Waarmee ze niet zozeer haar eigen ongerustheid toonde, maar vooral de angst over wat anderen zouden denken over haar vermoedelijk losgeslagen dochter. Onterecht, vind ik zelf, maar hé, I get the point. Daarbij zou ik mezelf eeuwig dankbaar zijn voor een frisse uitstraling op de dag des shoots.

Het lukte. Alcoholische versnaperingen sloeg ik netjes af en zo nu en dan keek ik op de klok of het niet té laat werd. Toegegeven: mijn avonden zijn weleens spraakmakender geweest, maar ook deze leek lang niet mislukt toen ik een oude scharrel tegen het lijf liep. Lang, blond haar, licht baardje – knap. Heel knap. Normaal gedijen mijn sociale kwaliteiten een tikkeltje beter bij een biertje of twee, maar mijn nuchterheid leek ongegeneerd geflirt niet in de weg te staan. Twee uur later stapte ik tevreden mijn bed in. Ik had mezelf goed in de hand gehouden: niet gedronken, op tijd thuis en alleen een beetje schaamteloos gezoend bij de voordeur.

Het was haasten om op tijd te komen bij de fotostudio. Ik hijsde me in het eerste kloffie dat voor handen was en rende make-uploos de deur uit. Met een rood hoofd stapte ik de studio binnen. “Jij bent Michelle? Je mag gelijk op de visagiestoel,” werd me opgedragen. En terwijl ik mijn eerste koffie naar binnen goot, zag ik dat de visagist me vreemd aankeek. Ongerust keek ik haar aan. “Wat zit er op je kin?” vroeg ze voorzichtig. Ik greep gelijk naar mijn gezicht. Paniek. Pukkel, puist, steenpuist? WAT! ZIT! ER! OP! MIJN! KIN! In de spiegel zag ik een soort rode uitslag. Meteen schoot het me te binnen: de man met de baard. Ik had gezoend met een bebaarde man. Hoe had ik zo stom kunnen zijn? Ter info: een man met een baard staat garant voor een gehavende kin. Fuck. Ik had me nog zo ver gehouden van genotsmiddelen… Ik was alleen even vergeten dat mannen dat ook kunnen zijn.

PS Mijn kin is inmiddels weer volledig hersteld en de foto’s zijn goed gelukt. Gelukkig.
PS II Waarvoor eeuwig dank aan de visagist (die trouwens ook goed doorkan voor een niet onverdienstelijke stucadoor).


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Zaktraining
Tussen kots en kids
Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is