Blog Michelle: Oplapdag (deel I)

Sinds ik van een truttige geitenyoghurtcommercial heb geleerd dat het helemaal niet verkeerd is om af en toe ‘me-time’ voor jezelf in te plannen, doe ik hier schaamteloos aan mee. Want de term is dan misschien ronduit om te janken (ik heb mezelf met klem voorgenemen het nooit, maar dan ook nóóit meer te gebruiken), de invulling ervan des te minder. Vorige week was het weer zover: na een allerminst bevredigende blik in de spiegel vond ik dat mijn gelaat wel een oplapdagje kon gebruiken dus plande ik een paar vrije uurtjes in voor ongegeneerde zelf-vertroeteling. Met als belangrijkste motivatie: een flinke boost voor mijn ego. Ik werd al blij bij het idee.

Eerste stop: de zonnebank. Voordat er straks allerlei gezondheidsridders voor m’n deur staan: jaja, ik weet dat er minder risicovolle opties zijn. Maar ter verdediging: zolang ik nog geen auditie hoef te doen voor The Walking Dead prefereer ik liever iets donkerder dan niveautje transparant. Daarbij ben ik niet alleen met een spierwit huidje, maar ook met een flinke dosis gemakzucht geboren en is de zonnestudio letterlijk bij mij om de hoek.

Bij binnenkomst groette ik het baliemeisje, die vooral opviel door haar glinsterende oorringen van het formaat fitnesshoepel. Ik schatte haar een jaar of 18. Ze leek niet erg gemotiveerd mij te voorzien van een ongekende bruiningservaring, sterker nog: ze keek ronduit verveeld op van haar telefoon toen ik voor haar stond. Ik voelde me bijna schuldig dat ik haar app-sessie moest onderbreken en vroeg haar of ik onder de zonnebank kon. “Welke. We hebben medium of extreme. Hoe lang.”

Een kind van vijf zou kunnen zien dat het baliemeisje een stuk vaker onder de zonnebank ging dan ik, dus vroeg ik wat zij me aan zou raden. Het meisje zuchtte, legde haar telefoon weg, pruilde haar lippen en bekeek me met een schuin hoofd. “Je ken voor een tientje maximaal 20 minuten onder extreme,” oordeelde ze in plat Amsterdams. Nu heb ik nog nooit in een zonnestudio gewerkt, maar met huidtype 1,5 (voor jullie beeldvorming: albino’s hebben een 1) lijkt het me toch niet zo handig om 20 minuten als een geroosterde kip aan het spit te hangen. Wat ik ook precies tegen haar zei. “Eerste keer hier?” antwoordde ze vinnig. “Nee, dat niet – maar…”

Mevrouw app-me-wel-maar-stoor-me-niet duldde blijkbaar geen tegenspraak. “Nou goed mevrouw, wat u wilt natuurlijk. Ik zeg alleen dat je voor een tientje een stuk langer ken. En zo te zien ken je dat best gebruiken, je lijkt al een tijdje niet in de zon gezeten te hebben. Of wel?!”

Joe. Oke.

Mijn huid was misschien nog aardig wit, maar ik had een donkerbruin vermoeden dat mijn ego hier geen oppepper zou krijgen…

Lees volgende week deel II


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is