Blog Michelle: Oplapdag (deel II)

Na mijn allerminst oppeppende bezoekje aan de zonnestudio was het tijd voor een retourtje kapsalon. Ik had die ochtend in de spiegel gekeken en zag mijn treurige haren als twee gordijntjes langs mijn gezicht hangen. Waren het maar gordijnen, dan had ik ze keihard dichtgedaan. Drastische veranderingen zouden het niet worden, maar ervaring leert dat een beetje bijpunten heel wat voor je fysieke én mentale verschijning kan doen. En daar ging het om, want zoals ik vorige week al zei: alles om mijn ego een beetje op te lappen en een boost te geven.

Het liefst had ik mijn gebruikelijke kapster in een doosje willen doen en voor mezelf willen houden zodat niemand anders haar kunsten ooit zou ontdekken, maar hé, zo werkt het niet helemaal geloof ik. Toch jammer, want last minute verzoekjes kan ik bij voorbaat op mijn buik schrijven. Al-tijd vol. Er zat dus niets anders op een andere kapsalon op te snorren en elke vrouw weet: zo’n overstap blijft een risico. Gelukkig verschaft mijn haar geen architectisch vermogen om er iets schappelijks van te maken, dus besloot ik dat op dit punt álles beter was dan mijn huidige coupe suicidaal. Een klein rondje door mijn buurt leert dat er ongeveer meer kapsalons dan stoeptegels zijn en bij nummer 6 ging ik voor de bijl. Het was de enige salon waar ik terecht kon zónder knipperend OPEN in neonletters en mét schappelijke prijzen.

Ik wil niet weten hoeveel geld ik afgelopen jaren uitgegeven heb aan potjes, tubes, crèmes en wondermiddeltjes. Scheermesjes met vier mesjes in plaats van drie én een aangeplakte zeepstrip? Ja, dat is natuurlijk beter dan drie mesjes zonder zeepstrip: kopen! Oh kijk, shampoo voor prachtig lang haar, en ik wil prachtig lang haar: één plus één is twee. Precies: als kansloos hert fungeer ik al een jaar of 20 als schietschijf in bloederig marketingland. Gelukkig hebben ze mij op één terrein nog niet te pakken gekregen: ik verf namelijk mijn haren niet. Dat is zo ongeveer een unicum in tijden van ombres en dip dyes. Maar hé: tot nu toe ben ik nog altijd best blij met mijn (bijna) rode haar en ik krijg er zelfs regelmatig complimentjes over. En dáár is natuurlijk geen marketingpraatje tegen opgewassen.

Dat kon de dienstdoende kapster waarschijnlijk niet van zichzelf zeggen: het kleurrijke Flexa-palet op haar hoofd was het toonbeeld van een uitermate slechte smaak. Daarbij was er niets symmetrisch: niet alleen haar kleuren liepen over van zwart naar wit, ook was de ene kant een stuk langer dan de andere kant. Ik verdacht haar er sterk van de voorkeur te hebben voor ‘lekker pittig’ of ‘lekker anders’. Nu is ‘lekker pittig’ alles wat er niet mag worden gezegd over mijn kapsel en heb ik absoluut geen markante haardracht nodig om ‘lekker anders’ te zijn. Even twijfelde ik of mijn bezoek aan deze kapster wel zo’n slimme keuze was. Nou goed, ik zou mijn wens gewoon zo duidelijk mogelijk afbakenen. Haar alle kapsterlijke vrijheid ontnemen.

Terwijl ik een tikkeltje nerveus plaatsnam  in de stoel sloeg ze de cape om me heen. “Wat kan ik voor je doen? Lekker kleurtje erin? Misschien iets donkerder?” Ik moest haar teleurstellen. “Ik wil er graag een hééééél klein stukje af. Maar echt heel klein. Niks te gek. Klein stukje.” Ik zag het aan haar gezicht: het was een waar feest mij in de kappersstoel te hebben. “Dat is het? Geen kleurtje ofzo? Is dit je eigen kleur?” Die laatste vraag kreeg ik vaker en ik glimlachte, omdat de meesten daarna afsteken over hoe graag ze zelf rood haar willen. Een complimentje had ik wel verdiend na die afbrander van het sociale wonder uit de zonnestudio. “Ja, dit is mijn eigen kleur,” zei ik een klein beetje trots. Even was het stil.

“Tsja. Het is niet eens zo heel lelijk.”


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is