Blog Michelle: Salsa

Ik heb een salsatrauma. Opgelopen op vijftienjarige leeftijd in een snikhete discotheek in Havana. Ik zie het nog voor me: de verlichte dansvloer, het hitsige publiek en de jongen die mij ten dans vroeg. Hij was knap en een goede danser en ik was bleu en had ooit ‘Dirty dancing’ gezien, dus knikte ik ja en begon te dansen. Ik danste zoals ik altijd danste. Gewoon, in mijn eentje, voetjes een beetje heen en weer bewegen. Wist ik veel. Zo deed ik dat in de dorpsdisco, dus zo deed ik dat ook in Cuba. Het was pijnlijk. De jongen lachte me uit en pakte me stevig vast. Hij zou het mij wel even leren. “Noooo chica, salsa!” Het enige wat ik me vanaf dat moment nog herinner, is dat ik meer op zijn tenen heb gestaan dan op de dansvloer en de jongen snel naar de wc vertrok om nooit meer terug te komen. Tot zover mijn salsa-avontuur. Nooit weer, dacht ik.

Tot een week of twee geleden, toen ik samen met vriendin M. drie dagen bij de Gentste Feesten was. We keken vanaf de zijkant toe bij salsa in in het park. Jong, oud, mooi, lelijk: de Vlamingen waren fanatiek en bovenal heerlijk om naar te kijken. Precies, om naar te kíjken. Maar toen M. door een charmante jongen werd meegetrokken, begreep ik dat alleen kijken niet de bedoeling was. Ik schoot in de lach, was vooral blij dat zij het slachtoffer was en besloot veilig aan de zijkant te blijven. Die vernedering van vijftien jaar terug stond me nog te helder voor de geest. Vriendin M., oftewel mevrouw Ik-heb-drie-jaar-in-Ecuador-gewoond, hield zich echter bijzonder goed staande en gooide er het ene na het andere sierlijke rondje uit.

Ik had het natuurlijk kunnen weten. M.’s danspartner was niet alleen en voor ik het wist, stond zijn vriend voor mijn neus. Arme jongen, hij moest eens weten wat voor incapabele kaaskop zonder enige vorm van coördinatie hij ten dans vroeg. “Nee, maar echt, nee, sorry,” probeerde ik uit te leggen, “salsa kan ik écht niet.” “Amai, doe niet zo zot,” lachte hij terwijl hij mij meetrok. “Wat is uw naam?” Nou, zeker geen Ginger Rogers, probeerde ik nog uit te leggen. Maar dat weerhield hem niet. “Ja, luister vriend, echt, ik kan niet dansen. Houterig Hollands, weet je wel,” probeerde ik nogmaals. Het maakte hem niet uit. “Als ik het kan, kan u het ook,” was zijn redenatie. “Weet u waar ik vandaan kom? Uit Zuid-Sudan, daar dansen we ook geen salsa.” Nee, maar in Zuid-Sudan zijn de soepele heupen ook niet zó schaars dat de nationale danstrots de godvergeten polonaise is, dacht ik.

“Mies, kom op! Gewoon 1-2-3-hup!-1-2-3-hup!” gilde M. me bemoedigend toe vanaf de andere kant. Ik zag het M. inderdaad doen, zij het met een flink bezweet voorhoofd. 1-2-3-hup. 1-2-3-hup. Tja, hoe moeilijk kan het zijn? 1-2-3-hup. Nou, daar ging ik. Maar de 1-2-3-hupste ik vooral over zijn tenen. De jongen keek me lachend aan. “We doen het even opnieuw, mij volgen,” zei hij geduldig. 1-2-3-hup, 1-2-3-hup. Maar wat ik ook deed, hij parkeerde zijn voeten elke keer precies onder die van mij en het duurde niet lang voordat ik hem naar zijn vriend zag seinen. Wég waren ze.

Eenmaal veilig aangeland aan de bar opperde M. het idee: terug in Amsterdam zouden we op salsales gaan. En zo geschiedde: een paar tequila’s later was de aanmelding verstuurd en nu moet ik vanaf september drie maanden lang elke week de strijd aangaan met mijn trauma. Lang leve de Gentse Feesten. 1-2-3-hips.


Michelle Bakker (30) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Innerlijke ochtenchagrijn
Dr. Pimple Popper
Middelbare school
Ja toooooch

Van duckface naar eendenbek
Bloed, leed en tranen
Volwassen
Haarprobleem
Op de cover
Zaktraining
Tussen kots en kids
Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is