Blog Michelle: Telefoonleed

Telefoonleed

Afgelopen zaterdag lag ik op de bank. Niet alleen, want naast mijn twee poezen werd ik ook vergezeld door een buiten proportioneel grote kater. Zo eentje die je op een indringende manier vertelt dat de kans zeer aannemelijk is dat het drankgelag van de voorgaande avond blijvende schade heeft aangericht.

Mijn lichamelijk functioneren was beperkt tot het drinken uit een flesje water, terwijl ik mijn andere arm dramatisch op mijn voorhoofd legde en theatraal de ene zucht na de ander uitbracht. Het zou een uiterst nutteloze dag worden. Mijn geplande schoonmaakbeurt van de badkamer zat er niet in, laat staan een uitstapje buiten de deur. Gelukkig lag mijn afstandsbediening binnen handbereik en wist ik al snel de weg naar een herhaling van Ik Vertrek te vinden.

En nét op het moment dat er een provisorisch dak tijdens een onvoorziene storm was weggewaaid op de naturistencamping werd mijn leedvermaak ruw verstoord. Telefoon. Onder geen enkel beding neem ik normaliter op zulke momenten op, maar met een mysterieus ONBEKEND in mijn scherm kon ik mijn nieuwsgierigheid niet beheersen. Misschien was het Michiel Huisman die om zeer verklaarbare redenen met een onbekend nummer belde om te vragen of ik met hem op date wilde. Misschien was Tara op vakantie ofzo. Of misschien had ik de jackpot gewonnen. Misschien was er een vage kennis in ontbindende staat aan de rand van het Diemerbos gevonden en was mijn nummer het eerste wat ze konden vinden in zijn of haar telefoon. Toch drie keer een telefoontje dat je niet wilt missen omwille van je uit de hand gelopen kater.

“Met Michelle”
“Dag, goedemiddag, spreek ik met mevrouw Em-áá-em Bakker?” Ik herkende zijn stem gelijk: de bijverdienende student met een naam in de trant van Jan-Willem of Willem-Jan die een lucratief baantje had gevonden op de werfafdeling van een willekeurig goed doel.

Natúúrlijk. Niks loterij of dooie kennis en al helemaal geen date met ’s lands lekkerste acteur. Ik was er ingeluisd en liet dit merken in mijn antwoord. “Ja, dat klopt,” verzuchtte ik.

“Ah, fijn. Dag mevrouw Bakker, onlangs tekende u onze petitie tegen de mishandeling van olifanten in Zuid-Oost Azië…” Ik moest even graven. Oh ja, die petitie. Die had ik inderdaad getekend, en niet geheel zonder reden. Buiten het feit dat het lot van de olifant mij medium tot veel kan bekoren was er nog een aangename reden: een gratis paspoorthouder. Tsja, een paspoorthouder. Ik had nog nooit een paspoorthouder nodig gehad, maar als het bestaat zal het toch wel ergens handig voor zijn, dacht ik. Dus dan laat ik met alle liefde mijn krabbeltje achter. Oh ja, en telefoonnummer dus.

Mijn hebberigheid werd genadeloos afgestraft met een tergend lang verhaal inclusief gewetensvraag over of ik wel op de hoogte was van alle getraumatiseerde olifanten in de Thaise jungle die mentaal en fysiek zwaar te lijden hebben. Jan-Willem of Willem-Jan wist zijn betoog er in één ruk uit te gooien. Met uiterst correct taalgebruik en zonder enige adempauze kreeg ik nul kans om het verhaal voortijdig af te breken en werd ik gedwongen om alle ellende tot in detail aan te horen. Ik overleefde de telefonische lijdensweg ternauwernood.

Die Jan-Willem. Of Willem-Jan. Ik zou ‘m graag eens terugbellen. Of hij wel op de hoogte is van al het alcoholnuttigende publiek die mentaal en fysiek zwaar te lijden hebben onder zijn telefoontjes. Krijgt ‘ie van mij een prachtige paspoorthouder cadeau.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is