Blog Michelle: Tramtrauma

Blog Michelle: Tramtrauma

Als je eerdere blogs van mij hebt gelezen, is het je misschien al opgevallen dat ik niet heel handig ben. Al in mijn vroege jeugd werd deze chronische onhandigheid gediagnostiseerd toen ik systematisch tegen tafelhoeken en deurklinken aan begon te lopen. In al die 29 jaren ben ik eigenlijk maar één keer in het ziekenhuis beland. (En als ik mezelf dan ook gelijk mag verdedigen: dit was 1. in de nachtelijke uurtjes in mijn studententijd, 2. in een Leidseplein-achtige setting en 3. niet mijn eigen schuld.) Kortom: so far, so good, niks aan het (linker)handje.

Tot ongeveer een jaar geleden. Sinds die tijd reis ik dagelijks met het openbaar vervoer en inmiddels ben ik erachter dat zowel de tram als trein een voedingsbron zijn voor mijn klungeligheid..

Zo belandde ik ooit bij een scholier op schoot toen de tram een abrupte stop moest maken. Alsof zijn overdadige acné en verkeerde kapselkeuze nog niet genoeg waren om voor te schamen begonnen zijn vriendjes hem hard uit te lachen. Zijn oneffen gezicht kreeg prompt een effen rode kleur en nadat hij me een boze blik toewierp voelde ik me direct schuldig over dit traumatische puberdrama dat zich in een oogwenk had voltrokken.

Tot nu toe dacht ik dat het niet veel erger kon, maar vanmorgen werd mijn onhandigheid een nieuw hoofdstuk in gedreven. Leveltje hoger, tandje verder. Wat nu volgt is een korte reconstructie.

Toen ik mijn huis verliet, stond de tram al op mij te wachten. Dat gebeurt vaker, waardoor ik geen andere keuze heb dan een kort sprintje te trekken. Soms voor niets. Dan doet de dienstdoende chauffeur waarschijnlijk alsof hij mijn wanhopige sprintpoging niet ziet en rijdt het schlemiel door, waarna ik hem natuurlijk publiekelijk uitmaak voor alles waar tramchaffeurs eigenlijk niet voor uitgemaakt mogen worden. Vanmorgen leek de beste man echter goedgezind toen hij besloot nog eventjes op mij te wachten. Ik sprong al hijgend de tram in en wilde in één vloeiende beweging mijn OV-chipkaart tevoorschijn toveren, waarna al mijn pasjes op de vloer belandden.

Ik voelde alle ogen uit de overvolle tram al in mijn rug prikken. Ach, de tramchauffeur zal dit soort knullige taferelen op dagelijks niveau meemaken en de beste man besloot dan ook de reguliere gang van zaken voort te zetten door de deuren te sluiten en verder te rijden. En toen ging het mis. Terwijl ik al staande in een hoek van 90 graden mijn pasjes opraapte, raakten mijn haren klem tussen de tramdeur. Mijn eerste instinct was om mijn coupe, die er in al haar volledigheid tussen was gekomen, er eigenhandig weer uit te trekken. Helaas, de tramdeuren bleken meedogenloos en bovenal niet berekend op volle rossige haardossen.

Daar stond ik dan. Met mijn geklemde haren voorover gebukt. Vergeten dat de tram vol zat met scholieren en andere ochtendreizigers begon ik hysterisch te gillen. “Mijn haar! Mijn haaaaar!” Het duurde niet lang voor de tramchauffeur mij uit mijn benarde positie bevrijdde en ik me op kon maken voor een uiterst gênant entree.

Uiteraard deed ik net alsof er niks aan de hand was. Daar ben ik dan wél weer heel handig in.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Koken is kut
Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is