Blog Michelle: Tussen kots en kids

Blog Michelle

Over precies twee maanden word ik dertig. Ik heb het al vaker laten vallen in mijn blogs, maar regelmatig zit ik in de welbekende spagaat die deze alom gevreesde leeftijd met zich meebrengt. Ik heb vriendinnen met kinderen, ik heb vriendinnen die tinderen – om maar iets te noemen. Ik bevind me nu volledig in kamp twee en daar voel ik me prima thuis. Neemt niet weg dat het soms íetwat confronterend kan zijn dat kamp één tegelijkertijd nog lang niet in zicht is.

Zo was daar afgelopen weekend. Er stonden drie afspraken in mijn agenda: op vrijdag mijn moeders verjaardag, op zaterdag de kroeg in met vriend R. en op zondag naar de eerste verjaardag van een vriendins baby. Na het ossenworst en augurk-in-hamrolletjes-festijn op vrijdag stapte ik zaterdagochtend voor de verandering fris, fruitig en met het goede been uit bed. Net als voorgaande avond zou ik het ook vanavond niet zo laat maken. R. had nog andere verplichtingen na onze borrel, waardoor ook ik gedwongen was vroeg huiswaarts te gaan. Het liep even anders.

Pintje bij paaltje bleek er geen haar op mijn hoofd die akkoord ging met naar huis gaan toen R. mijn aangeschoten gezelschap verruilde voor een verjaardag. Wat volgde was een korte app-ronde om in kaart te krijgen waar mijn vrienden in de stad rondhingen en niet veel later zat ik in een taxi naar een huisfeestje. De locatie was berucht: feestjes gaan daar vaak door tot een uur of vier of vijf. ’s Middags. You get the point.

De pompende muziek was buiten al te horen en eenmaal binnen ging het drinken lekker door. Totdat mijn danspasjes wel érg uit de maat gingen en ik vier draaitafels zag in plaats van één. Adem in, adem uit. Even zitten. Nee. Zweethandjes. Niet zitten. Wc. Wc. Wc! Alle speciaalbiertjes kwamen er weer net zo snel uit als ze erin gingen en tot overmaat van ramp kon ik het niet helpen dat een iets te knappe jongen op de plaats delict mijn haren moest vasthouden. Klasse, Michelle, nee echt.

De volgende middag werd ik wakker: bonkende koppijn, jas en sjaal nog aan. Ik dacht toch echt dat ik deze tijden wel had gehad, maar blijkbaar had ik nog één laatste keer nodig om het voorgoed af te leren. Na een aspirineontbijt schoot het me te binnen: o ja, de babyverjaardag. Die middag kon het contrast met voorgaande avond niet groter, want terwijl ik het gênante debacle fluisterend aan een vriendin vertelde, werd de Nijntje-cake aangesneden. Een van de aanwezige oma’s zag me ongetwijfeld voor iemand anders aan en kwam naast me zitten. “Hoe is het nu met jouw jongste kindje?” Mijn jongste kind. Voor alles moet een eerste keer zijn, maar die vraag had ik nog nooit eerder gehad. Ze zou eens moeten weten. Mijn jongste kind, beste mevrouw, dat ben ik dus blijkbaar nog lekker zelf.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is