Blog Michelle: Volwassen

Michelle Bakker

Afgelopen vrijdag had ik een avond die hoog scoorde op mijn hoe-volwassen-ben-ik-nou-eigenlijk-meetlat: ik ging voor het eerst naar een klassiek concert. En dat was een welkome avond gezien het feit dat ik deze week dertig ben geworden en ik mezelf zoals elk jaar voorgenomen had me meer naar mijn leeftijd te gedragen.

M’n sneakers bleven in de kast, mijn spijkerbroek op de stapel. Ik voelde de drang om geheel in stijl met een rok tot over de knie en lakschoenen naar het evenement te gaan, dat midden in de Amsterdamse grachtengordel plaats zou vinden. Niet dat die drang per se nodig was: het zou klassieke muziek zijn op een toegankelijke manier met als voornaamste reden een jonger publiek aan te spreken. Geen stijve bedoening in een pretentieuze concertzaal.

En dat was fijn, want mijn kennis van klassieke muziek reikt niet verder dan Bach, Mozart en het feit dat één van de twee stokdoof was. Of was dat Beethoven? Ze hadden in elk geval alle drie zo’n krullenkapsel waar de kapper van Wilders nog een lesje uit kan trekken. Enfin, u begrijpt mijn punt. Gelukkig werd ik vergezeld door G., die muzikaal gezien een stuk beter onderlegd is dan ik. Bovendien past zijn dubbele voornaam perfect in het plaatje van een avond klassieke muziek.

Bij binnenkomst bleek het jongere publiek vooral uit ons tweeën te bestaan. Het was een jungle (of moet ik zeggen Jurassic Park?) aan ribbroeken, spencers, ronde Youp-brilletjes en warrige grijze haren: alle rentenierende babyboomers van de grachtengeurdel waren uit hun peperdure holletjes gekropen voor een avond muzikaal vertier op niveau met vrinden (lees: vrinden, niet vrienden).

Het cliché dat je nooit te oud bent om te leren was deze avond zeer op z’n plaats: zo leerde ik onopgemerkt dat je Ravel niet uitspreekt als Ráável, ik leerde dat ik klassieke muziek oprecht prachtig vind en bovenal leerde ik dat het geen goed idee is om gesprekken te voeren tijdens het concert. Dat laatste klinkt inderdaad logisch, maar zelfs toen G. slechts drie regels in mijn oor fluisterde draaiden de gerimpelde nekken al collectief naar ons om. Iets wat ik meer door leek te hebben dan G. die ongestoord verder fluisterde.

Ik probeerde G. met mijn ogen nog duidelijk te maken dat ons gekeuvel allerminst op prijs werd gesteld, maar het was al te laat. Onze buurman was het zat en knipte demonstratief met zijn vingers voor ons gezicht. Dat moet je de grachtengeurdel nageven: een vingerknip is een classy aanpak waar menig voetbalsupporter nog van kan leren. Heel even voelde ik me weer het kind op de basisschool dat zojuist gecorrigeerd was door de juf. Ik perste mijn lippen op elkaar, maar de krakkemikkige stoeltjes konden niet verhelpen dat de hele rij meeschudde toen we in lachen uitbarstten. Dat was de druppel. “Jullie snâtneuzen!”

De laatste les die ik leerde? Word je dertig, veertig, of een andere confronterende leeftijd – ga naar een klassiek concert. Ik heb me in ieder geval nog nooit zo jong en onvolwassen gevoeld.


Michelle Bakker (30) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Haarprobleem
Op de cover
Zaktraining
Tussen kots en kids
Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is