Blog Michelle: Wildplassen

Blog Michelle: Wildplassen

Mannen, het is cliché om te zeggen dat ik jaloers ben op jullie plasgemak, maar ik kan het niet ontkennen. Rits open, leuter eruit en als het meezit heb je al staande ook nog een gezellig gesprekje met je buurman. Nee, dan bij ons. Voor elk toiletbezoek moet ik mij eenzaam opsluiten in een discutabel hokje waar ik geacht word mijn drie meter lange benen viermaal dubbel te vouwen om vervolgens m’n dijbeenspieren al hangend boven een ondergepieste bril een zware training te geven. Dit alles nadat ik waarschijnlijk ook nog vijf minuten in de rij mezelf wiebelend heb vervloekt dat ik niet eerder ben gegaan.

Door de jaren heen heb ik genoeg meiden gezien die door al het bovengenoemde zich het wildplassen inmiddels helemaal eigen hebben gemaakt. Broek op de hielen en gaan. Echte wildplas-pro’s. Volledige privacy is daarbij niet eens verplicht: tussen twee auto’s will do the job.

Voor mij ligt het nét even anders. Ik heb een wildplastrauma. En in de volgende vijf minuten zal ik jullie (met enige gepaste gêne) het verhaal vertellen waardoor dit komt. Lees en huiver.

Zo’n drie jaar geleden woonde ik in Madrid en bezocht ik ook daar regelmatig een festival. De Spanjaarden maken zich echter, zoals wellicht bekend, iets minder druk om propere sanitaire voorzieningen. Zo bevond ik mij eens op een feest met zo’n 5000 man en welgeteld 3 (!) wc’s. Je begrijpt, al rond een uur of elf waren de rijen zo lang dat de Jumbo failliet zou zijn gegaan aan het weggeven van gratis boodschappen.

Ik wilde het voorbeeld volgen van de eerdergenoemde wildplas-pro’s en besloot het heft in eigen handen te nemen. Buiten het terrein zouden er vast ergens twee auto’s staan waar ik mijn korte broek ongezien even kon laten zakken. Die twee auto’s, die bleken onvindbaar – maar een Spaans meisje herkende mijn wanhopige zoektocht naar een afgelegen plekje en verwees me door naar een parkeerterrein verderop. Dat niet alleen, ze bood me ook nog aan mee te lopen voor een beetje dekking. Dit meisje begreep me helemaal.

Was te verwachten natuurlijk: aan het natte oppervlak van het asfalt bleek ik niet de eerste die het parkeerterrein een betere optie vond dan de festivaltoiletjes. Een complete urinevijver, maar ik vond dat ik niet moest zeuren. Hup Michelle, even erdoorheen.

Het meisje draaide zich netjes om en ik deed precies wat alle wildplas-pro’s ook altijd deden. Opgelucht dat het was gelukt, maar lichtelijk ongemakkelijk dat ik behoorlijk naakt en on display op een parkeerterrein zat trok ik snel mijn broek omhoog die -shit- achter mijn -noooo- schoenen bleef -KUT- haken. En óf ik er doorheen ging. Als een volleerde Epke Zonderland maakte ik een niet-zo-subtiele koprol voorover. Head first, met de broek nog op de enkels. Maar echt.

Het meisje draaide zich geschrokken om en trof letterlijk een verzopen kat, die het liefst in huilen uit wilde barsten. Ik stond op, stamelde wat, bedankte haar en rende weg. Douchen wilde ik. En toen voltrok zich mijn eigen halleluja-God-bestaat-misschien-toch-echt-moment: om de hoek in een park gingen de sprinklers aan en mijn zo gewenste douche bleek dichterbij dan ooit.

Ik weet niet of ik nu moet geloven, maar één ding weet ik wel: praise de piemel.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is