Blog Michelle: Zaktraining

Vorig jaar hoorde ik er al eens iemand vol lof over vertellen: zaktraining. Zaktraining is dus kickboksen, maar in plaats van tegen een persoon boks je tegen een zak aan. Aangezien ik mij de laatste keer sporten niet meer kon heugen en ik bij een korte sprint naar de trein al bijna over mijn eigen tong struikelde, leek het mij het perfecte moment om het eens te proberen.

Vol goede moed ging ik naar de sportschool, die uit niet veel meer bestond dan een boksring en een ruimte met bokszakken. Achter de kassa prijkten grote potten met angstaanjagende teksten als MUSCLE FUEL, SIZE GAINER en HYPERBOLIC MASS. O ja, en geheel in stijl stond de biografie van Badr Hari er op een sokkel. Een warm welkom.

“Eh, hoi, ik kom voor de zaktraining, maar dit is de eerste keer dat…”
“Eerste keer kun je spullen lenen, volgende keer kopen!” dreunde de man achter de kassa luid op zonder me aan te kijken. Hij toverde een plastic zak onder de kassa vandaan en wees naar de kleedkamers. “Alsjeblieft, dáár omkleden.”

Opgelucht constateerde ik dat het een grote groep was die mee zou doen, des te minder zou mijn onkunde opvallen bij de rest. Dacht ik. “Tweetallen maken!” brulde de instructeur, die niet per se een hartelijke uitstraling had. Tweetallen? Nerveus keek ik om me heen, toen ik op mijn schouder werd getikt. Ik draaide me om en keek recht tegen een brede borstkas aan. Zowel twee meter lang als breed en schouders die al achter zijn oren begonnen. “Jij bent ook alleen?” vroeg de Grote Vriendelijke Reus.

Het principe van zaktraining leek vrij simpel: ik hoefde enkel de bokszak vast te houden terwijl hij erop zou slaan, en andersom. “Dit is wel mijn eerste keer hoor,” verontschuldigde ik mij nog voordat hij begon. De GVR haalde zijn schouders op en begon te slaan. Ho-ly mo-ly. Met mijn tong uit mijn mond probeerde ik de zak vast te houden, maar ik kon niet vermijden dat ik van links naar rechts werd gesleurd. Ik betrapte het meisje naast me op een blik vol medelijden. Toen ik aan de beurt was, deed ik er alles aan om mijn kippenkracht te verbloemen en deelde een paar stoten uit waar een pakje boter niet voor zou terugdeinzen. De zak bleef nagenoeg stil hangen. “Kom op, harder!” schreeuwde de GVR bemoedigend.

Toen het weer zijn beurt was, merkte ik dat mijn armen trilden als rietjes. De bokszak zwaaide nu helemaal alle kanten op en ik zwaaide gezellig mee. Ik keek op de klok en zag dat ik nog ruim drie kwartier te gaan had. Terwijl de GVR onvermoeid doorging met stoten, merkte ik dat ik me wat licht in mijn hoofd voelde. BAM! Bijblijven Michelle… BAM! Vasthouden… BAM! Adem in… BAM! Adem uit… BAM! Toen het zwart werd voor mijn ogen was het klaar. De GVR had ongewild de genadeklap uitgedeeld en ik zakte als een kaartenhuis in elkaar.

Daar zat ik dan. De GVR had zichtbaar medelijden toen hij me water bracht. “Je moet wat eten, meisje.”Och, eten, wat had ik zin in eten. Ik zou langs de supermarkt gaan en me tegoed doen aan een uitgebreide maaltijd. Want daar had ik na deze martelronde volledig recht op, oordeelde ik zelf. Chips, chocola, en kaas: ik zou mijn rugzak er zo vol mogelijk mee stoppen. Had ik toch nog een beetje aan zaktraining gedaan.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Tussen kots en kids
Jazz
Bungalup
De kanariegele bank
Drama op de spoedkliniek
Karaoke
Barman
Krols
Gourmetten
Tepels & tape
Telefoonleed
Ziek
Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is