Blog Michelle: Ziek

Ziek

Eerder deze week was ik ziek. Nu is ziek zijn natuurlijk een relatief begrip – ik lag immers niet aan het infuus op de IC. Maar zowel mijn mentale als fysieke gesteldheid voelden zwaar onder de maat aan. En omdat een retourtje toilet al een soort van Expeditie Poolcirkel bleek, besloot ik in bed te blijven. Rillen, draaien, een poging tot slapen, nog een keer draaien, niezen, tevergeefs neusspray zoeken in en rondom je nachtkastje.

DE HEL. Hoe anders was dit vroeger?

Dat ik als kind lichamelijk nog een stuk beter in elkaar stak, moet wel blijken uit het feit dat ik zelden ziek was. De keren dat ik écht ziek was… Ik kan het me gewoon niet herinneren. Desalniettemin vond ik dat ik wel recht had op een aantal ‘zieke’ dagen in het jaar. ‘Ziek’ zijn, was namelijk helemaal niet zo erg. Sterker nog – ik vond het ronduit genieten. Mijn dagelijks verplichte glas melk hoefde ineens niet meer en werd pardoes ingewisseld voor een glaasje appelsap. En mijn acteerkunsten waren blijkbaar zo overtuigend dat ik op mijn wenken werd bediend met yoghurt in plaats van een boterham. Maar wat er écht toe deed was het tv kijken. In plaats van naar school te gaan deed ik de hele dag niets anders dan Call TV afwisselen met zo af en toe een Disney-klassieker. Ugh, ugh, wat had ik het zwaar.

Totdat ik een keer zwaar door de mand viel. Mijn reden voor ziekteverzuim was dit keer een specifieke: ik moest de volgende dag een dansje opvoeren op 2 Unlimited en kende nog niks van de choreografie. Gestrest door mijn onvoorbereide optreden besloot ik in bed dat het het beste was om een dag thuis te blijven, zodat ik nog de hele dag de tijd zou hebben om de pasjes alsnog in te studeren. Al steunend en kreunend overtuigde ik mijn moeder die volgende ochtend van de acute hoofdpijn, buikpijn, keelpijn én hoestklachten. Overdreven vond ik deze rits aan mankementen zelf overigens helemaal niet. Ik bedacht me dat hoe meer ongemakken ik op kon dreunen, hoe moeilijker ze me alsnog naar school kon sturen. Het lukte.

Rond een uur of tien ’s ochtends deed mijn moeder nogmaals zachtjes de deur open en verontschuldigde zich dat ze boodschappen moest doen en even langs opa en oma ging. “Ik blijf niet lang weg,” beloofde ze me. Nog voor ik de deur hoorde dichtvallen sprong ik uit mijn bed en begon als een gek mijn dansjes te herhalen. En nog een keer. En nog een keer. En toen, na uren van oefenen, vloog middenin mijn Tribal Dance de deur open. Mijn inmiddels teruggekeerde moeder had alle danspasjes subtiel door het plafond heen gehoord. Met een kletsnatte rug en een vuurrood hoofd probeerde ik nog uit te leggen dat ik me in die ochtend tóch ineens een stuk beter voelde dan ik ’s morgens dacht. Het mocht niet baten en aan mijn dagje verzuim kwam vroegtijdig een einde.

Was ziek zijn nog maar zo leuk als vroeger. Geen moeder in de buurt die me yoghurt of appelsap brengt, geen Mike Starink met zijn Call TV op de buis en al helemaal geen Tribal Dance. Bah.


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Polderglamour
Bril
De partyfotograaf
Halloween is verschrikkelijk
De Negen Straatjes
BN’ers
Playboy
Oplapdag (deel II)
Oplapdag (deel I)
Dokter Jochem
Staat je goed
Chill
Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is