Blog Michelle: Chill

Regelmatig verzuim ik naar de redactie te komen en verplaats ik voor een dag mijn werkplek liever naar andere plekken in de stad. Een ideale oplossing als je net als ik zó snel verveeld bent dat het afkijken van een gemiddelde film al een hele opgave is. Zo houd ik er toch een beetje de afwisseling in. En dus toog ik deze week naar een hip koffietentje in Amsterdam Oud-West. Zo eentje waar ze nog nooit van koffie verkeerd hebben gehoord maar de latte’s je om de oren vliegen.

Al vrij snel nadat ik mezelf volledig had geïnstalleerd kwam ik erachter dat het beter was geweest als ik mijn oordopjes mee had genomen. Naast mij waren twee studentes namelijk verwikkeld in een zeer diepgaand gesprek. Hun goed recht natuurlijk, ik zat immers niet aan m’n bureau op kantoor. Echter vond ik het ook gelijk míjn goed recht om het gesprek eens even lekker te volgen. Het ging ongeveer zo.

Studente A: “Ga jij eigenlijk nog naar het 21 diner van Noor?”
Studente B: “Leek me echt superleuk, maar kijk, dit appte mijn moeder: ‘Lieverd, ik zou het heel chill vinden als je er gewoon bij bent donderdag. Vindt je broertje ook leuk.’ M’n broertje is dan dus jarig.”
Studente A: “Oh wat moeilijk a-relaxed.”
Studente B: “Heel a-relaxed.”
Studente A: “Ja… Echt a-relaxed.”

Ik was verbaasd. Kijk, ik begrijp dat het taalgebruik van deze studentes zich grotendeels beperkt tot woorden als superleuk, chill, a-relaxed, nice. Sterker nog, ikzelf gebruik ook dikwijls het woord chill en heel soms ook nice. Maar voor zover ik weet zijn dat toch echt woorden van mijn generatie. Als mijn moeder iets chill vindt, dan noemt ze dat ‘gezellig’ of ‘leuk’. Heel soms zegt ze ook relaxed, maar dat zegt ze op zo’n manier (relèèèèèèèxed), dat ik weet dat ze de spot met me aan het drijven is.

Ik besloot de proef op de som te nemen met een mini-experimentje en appte mijn moeder een alom bekende retorische vraag. “Mam, mag ik mee eten vanavond?” De ‘ja natuurlijk’ kreeg ik al snel terug en ik antwoordde daaropvolgend: “Chill”. Gewoon, om te kijken of ze daar nog iets op zou zeggen. Wellicht vond ze het een stom woord of op z’n minst raar dat ik het in een gesprek met haar gebruikte. Óf heel misschien zou ze het toch ooit overnemen, net als de overhippe moeder van studente B. Maar er volgde niets.

Die avond kwam ik bij mijn ouders thuis en zoals dat altijd gaat vroeg ik nog voordat ik de kamer binnen was wat er op het vuur stond te pruttelen.

“Nou, eh…” Mijn moeder keek me verbaasd aan. “Je wilde toch chili?”


Michelle Bakker (29) woont in Amsterdam en werkt fulltime op de redactie van VIVA.

mies@viva.nl

Instagram: michelle.bakker
Twitter: @michellebakker

Lees ook Michelle’s eerdere blogs:

Tramtrauma
Koken is kut

Lowlands
Kerrrmis
Steppen

Op de camping

Tinder
Erik
Wildplassen
Erotische massage
Brombeer
In de schijnwerpers
Krabpaal
Het verschrikkelijke leed dat zeroes mode heet
Waarom 30 worden helemaal niet erg is