Mijn bloederigste blunder

Ik heb een speciaal talent voor blunders. Mijn hele dag is een samenraapsel van damage control en de hartstochtelijke hoop dat alles in vredesnaam een beetje normaal verloopt. Anderen moeten er vaak om lachen, maar zelf vind ik het doodvermoeiend.

Haar op mijn framboos
Tijdens het eerste kerstdiner met de hele familie van mijn vriend kreeg ik als toetje een bolletje ijs met een framboos erop voorgeschoteld. Tussen de bolletjes van het vruchtje groeiden kleine haartjes en aangezien ik al een paar wijntjes had genuttigd, flapte ik er zomaar uit: ‘Hé, er zit haar op mijn framboos!’ – net op het moment dat iedereen even stil was. Hilariteit alom. Ik probeerde mensen af te leiden met ander fruit door snel een kop als een aardbei te krijgen, maar het mocht niet baten: het verhaal zingt nu nóg rond in de familie.

Koffietijd
Alsof het niet erg genoeg was dat ik op de Paul Harland Dag te laat binnenkwam (ik kon geen parkeerplek vinden), kon ik er ook niet even ontspannen een kop koffie drinken. De koffie in kwestie gooide ik namelijk over het meisje achter mij in de rij heen. Per ongeluk. Ik dacht dat alleen vrachtwagens en bussen een dode hoek hadden, maar ik blijk ook te lijden aan dit gebrek aan overzicht. Als we het er toch over hebben: ik lijd aan een compléét gebrek aan overzicht.

Spastisch fantastisch
Waar ik ook gebrek aan heb, is controle over mijn lijf. Sinds ik sport vertel ik mezelf dat het beter is geworden, maar het all time dieptepunt vond afgelopen week plaats, terwijl ik toch echt al twee maanden sport. Naast het feit dat ik eten en drinken over mezelf en anderen heen blijf strooien (bij mij is het het hele jaar Sinterklaas) heb ik ook nog eens geen enkele zeggenschap over mijn ledematen.

Menstruatie-abominatie
Ik was uit lunchen met een paar collega-schrijfsters bij een café in Utrecht. Nadat ik het lang had opgehouden moest ik nu toch echt op zoek naar een wc. Die bleek op een aardige afstand te zijn en op weg ernaartoe liep ik gelijk op met een hele grote club dames. Soepeltjes versnelde ik mijn pas, zodat ik niet in de rij hoefde te staan. Nog half zonblind (want terrasjesweer!) zeeg ik neer op de bril. En vraag me niet hoe ik het deed, want ik heb de situatie al talloze keren zonder succes geprobeerd te reconstrueren, maar daarbij maakte ik een beweging met mijn linkerarm die voor mij net zo onverwacht was als voor ieder ander. KABLAM-RAM-RAM-RAM! Met een zwierige zwaai gooide ik de ijzeren ‘hygiënedoos’ naast de wc om.

Ojee, OB
Het geluid galmde niet alleen door mijn wc-hokje, maar te oordelen naar de stilte buiten mijn tijdelijke privédomein, óók door de rest van de toiletruimte. Paniekerig keek ik opzij, naar de ravage die ik had aangericht. Maandverbandjes lagen opengevouwen als vlinders op de grond en bruinrode tampons rolden alle kanten uit, als ijverige kevertjes. De damesverbandproducten hadden massaal hun wc-papiercape afgeworpen en de geur, ik geloof dat er geen woorden zijn om de plotselinge explosie van muffe ontbindingslucht afdoende te beschrijven. ‘O, shit,’ siste ik, extreem pissig op mezelf. Hoe kreeg ik dít nou weer voor elkaar? En, belangrijker: hoe kreeg ik het weer ongedaan?

Met vleugeltjes
Even overwoog ik om gewoon mijn panty weer op te stropen en zo agressief het hokje uit te lopen, dat niemand iets durfde te zeggen over de maandverbandbak die ik overduidelijk had omgegooid. Hm. Aangezien ‘agressief’ niet in mijn gezichtsuitdrukkingencollectie voorkomt, ging ik over tot plan B. Ik wikkelde mezelf van vingertoppen tot halverwege mijn onderarmen in wc-papier en begon met mijn nieuwverworven mummiehanden alle ongesteldheidsornamenten weer in de metalen bak te schuiven. Ik hoefde maar heel af en toe te pauzeren om uitgebreid te kokhalzen. Toen de bak weer rechtop met deksel in de hoek stond, stoof ik het hokje uit en waste ik vijf minuten lang mijn handen. En mijn onderarmen, gewoon voor de zekerheid.

Het voordeel van zoveel klunzigheid opgesloten in één persoon is dat ik altijd een blunder heb om in mijn blog te zetten. Dat is wel het enige voordeel, trouwens.

Foto: Yasser