Mijn dochter de wereldverbeteraar

‘Wisten jullie dat jullie dochter vorige week vrijdagmiddag hier in de straat bij de mensen heeft aangebeld om te vragen naar geld!!’

Rockchick
Die zin lees ik nog eens over. Onze dochter, die kleine uk van zes jaar oud, met haar lange haartjes in een staart. Myrthe, in haar spijkerbroek en haar stoere shirt aan, want het was op vrijdag, de dag waarop ik haar aankleed en ik laat jurkjes altijd achterwege, want ik pak de stoere rockchick shirts van de kledingstapel. Maar het was buiten op straat, dus ze had haar rode gewatteerde jas aan en een muts op zodat niemand kon zien wat een puinhoop ik die ochtend van haar haar had gemaakt.

Dubbelganger
Wat had ze gedaan? Aangebeld? Zo brutaal is ze wel. Wat daarna stond vermeld vond ik wel merkwaardig. Had ze om geld gevraagd? Alsof ze elke vrijdag niet trouw haar zakgeld krijgt! Ons tweetal kinderen krijgt een euro voor in de portemonnee en als ze die in hun spaarpot stoppen krijgen ze er gratis een aai over het bolletje bij. Waar was ze vrijdag eigenlijk? Ik zoek de straat op waar de Facebookvriendin woont die me op de hoogte stelt van de nieuwe bezigheid van mijn dochter? Misschien was het niet mijn dochter, maar een bloedmooi kind dat er toevallig veel op lijkt.

Schaamteloos
Langzaam krijg ik het beeld compleet. Het klopt. Myrthe had die vrijdag afgesproken met haar vriendinnetje dat precies in die wijk woont waar die middag schaamteloos deurbellen werden ingedrukt door twee kleine meisjes. Iets verderop in het berichtje staat de naam van het vriendinnetje. Zie je wel, denk ik boosaardig: ze is ertoe aangezet door dat speelmaatje! Zelf zou ze zoiets toch nooit verzinnen? Geld vragen, waarvoor? De zender van het bericht vermoedt dat de bedoeling was om er snoep van te gaan kopen. Ik kan niet beweren dat mijn dochter niet van snoep houdt, maar aan de deur van de mensen die opendeden zei het tweetal dat ze geld kwamen halen voor de arme kindjes in Afrika.

Schuldbewust
Ik roep mijn dochter erbij. ‘Myrthe, vertel eens. Afgelopen vrijdag, heb jij toen aangebeld bij mensen om geld te vragen?’ Ik kijk op haar neer en zie haar ogen groot worden en haar mondje smal. ‘Dat mag toch helemaal niet,’ zeg ik. Ik druk mijn bovenlip strak op mijn onderlip. Dan bezwijkt de stijve onderlip en nemen de spieren van mijn wangen het over. Myrthe ziet me lachen en houdt het ook niet meer. Ik probeer weer streng te kijken, maar als ik zie hoe haar toetje daarop meteen in de houding springt, is er geen houden aan.

‘De arme kindjes in Afrika,’ bulder ik, terwijl ik de tranen uit mijn ogen dep.

‘Ja, maar die zijn heel zielig hoor,’ zegt Myrthe ineens heel serieus met een geëngageerde blik van een zesjarige en ik kan niet anders dan het haar vergeven.

CC Foto: Privébezit