Mijn jeugd in een doos

Ik zit op de grond en ben in mijn kinderkamer dozen aan het uitpakken. Er komen dingen voorbij waarvan ik allang niet meer wist dat ik ze ooit had. Zakmesjes, graafmachines en speelgoedauto’s zorgen ervoor dat ik op de vloerbedekking in mijn oude kamer mijn jeugd herbeleef.

Bloed in het zand
Ik was een kind dat voornamelijk buiten speelde. Twintig jaar geleden waren er geen Xbox-en, Wii’s of Playstations. Het enige playstation dat we hadden was het klimrek op het schoolplein. En dat was behalve ontzettend rood ook ontzettend geweldig. Met enige regelmaat donderde ik daar vanaf, met als resultaat dat ook het zand onder het klimrek bedekt was met rode vlekken.

Als ik op straat loop, zie ik nauwelijks kinderen meer buiten spelen. Het zal voor een groot deel komen door het schitterende zomerweer dat Nederland op het moment beleeft, maar ik denk voor een groot deel ook door alle computergames en technologie. De jeugd van nu groeit op als een beeldschermgeneratie.

Herrie op de achterbank
Het enige computerspel dat ik had, was een handheld Tetris-spel, dat meer herrie maakte dan een opstijgende Boeing 747 (andere vliegtuigen zijn beschikbaar). Op weg naar mijn opa en oma kon ik dan net tot level negen komen voordat de blokken zo snel naar beneden kwamen dat het ondoenbaar was om ze te ordenen. Dit alles tot grote ergernis van mijn moeder, die door alle herrie van de achterbank de grootste moeite had om de grijze Peugeot 405 op de weg te houden.

Buiten spelen
Als ik niet met mijn Tetris-spel een enorme verkeerschaos aan het veroorzaken was, speelde ik buiten. ‘Pylkjeschieten’, door een pvc-buis een papieren pijltje schieten, of oorlogje spelen in de groene legerjas van mijn vader, of de weilanden in, polsstokspringen. En dan met twee kletsvoeten en een halfnatte broek volledig verkouden terugkomen. Of tijdens Kerstmis ’s avonds de lampjes uit de kerstverlichting van buitenbomen draaien. En dan heel erg hard wegrennen natuurlijk.

Happy days
Happy days, waar ik met veel plezier op terugkijk. Ik vraag me af of de kinderen van nu net zo veel lol hebben als ik toen. Misschien wel, ik heb geen idee, eerlijk gezegd. Wellicht kijken zij over twintig jaar terug en vragen ze zich af hoe ze in godsnaam gelukkig hebben kunnen zijn met een simpel spel op de computer, als je tegen die tijd in een paar uur gewoon een heel virtueel pretpark kunt bouwen waarna je de hele dag gratis in de achtbaan kan.

Voor nu ben ik even heel erg blij met mijn Tetris-spelletje. Sorry voor de herrie, mam.

CC foto: Willow&Monk