Mijn laatste brief…

Er zijn nog duizend kleine dingen die ik je graag wil meegeven, maar uiteindelijk komt aan alles een keer een eind.

Lieve Robin,

Over een maandje word je twee. Ongelooflijk hoe snel de tijd is gegaan. Toen ik begon met deze blogs kon je nog maar net staan, je kon niet praten, je kon wel heel leuk lachen. Hoe anders is dat nu? Je rent door het huis (vooral naar plekken waar je niet mag komen), kletst de oren van ons hoofd, maakt grapjes, bent ondeugend en boven alles ben je het mooiste dat ons ooit is overkomen.

Vastleggen
Wat je hebt veroorzaakt met je komst had ik van tevoren niet kunnen voorspellen, en daarom besloot ik om brieven aan je te schrijven. Elke week eentje. Voor mezelf, om het gevoel voor altijd vast te leggen en het later nog eens terug te kunnen lezen, en vooral ook voor jou, om je later, niet alleen in beeld, maar ook in woord te kunnen laten zien hoe bijzonder het is om kinderen te krijgen en hoe enorm dat je leven verrijkt. Ik zal al deze brieven voor je laten inbinden in een boekje, dat ik je op een dag hoop te geven.

Ik hoop je nog vele malen in levenden lijve te kunnen zeggen hoeveel ik van je houd en hoe bijzonder je voor ons bent, maar mocht dat om wat voor reden dan ook niet mogelijk zijn, dan heb je voor altijd het bewijs op papier. Voor als je twijfelt aan jezelf, aan de wereld, aan je toekomst; of misschien omdat je zelf kinderen krijgt en je bang bent voor alles dat komen gaat.

Loslaten
Ik heb je in de brieven gezegd wat ik je graag wilde zeggen, het belangrijkste meegegeven dat ik je mee wilde geven, in de hoop dat je daar op een dag iets aan hebt, al is het dan alleen maar nostalgie. Het is nu tijd om dat los te laten, zodat we ons met z’n allen kunnen voorbereiden op de komst van je broertje over twee maanden. Ik vond het heerlijk om deze brieven aan je te schrijven, vooral ook omdat het een mooie spiegel was voor mezelf, mijn gedrag naar jou toe en mijn nieuwe plek in mijn eigen leven.

Ik vind het eng om je zo snel groter en ouder te zien worden, maar tegelijkertijd geniet ik er met volle teugen van. Het is heerlijk om met je te lachen, te spelen, gek te doen, maar ook interessant om te zien hoe gewaagd we aan elkaar zijn qua koppigheid en nukkigheid. Daar zullen we in de toekomst nog vaak mee te maken krijgen.

Ik hoop oprecht dat je een heerlijk leven tegemoet gaat en dat zowel je moeder als ik daar zo lang mogelijk van mogen genieten. Want misschien begrijp je dat pas als je zelf kinderen krijgt, jouw komst maakte mijn leven perfect en was het antwoord op vele vragen die ik nooit dacht beantwoord te krijgen. Daarvoor zal ik je eeuwig dankbaar zijn.

Ik hou van je, vriendje!

x

Papa

(ps, ik blijf gewoon tweemaal per week bloggen, alleen aan het format Lieve Robin komt bij dezen een einde)