Dertig jaar en anorexia: ‘Het helpt mij te weten dat iedereen problemen heeft en niemand perfect is’

milou verbeke

Op je dertigste heeft iedereen zijn leven op de rit, toch? Dat is wat Milou uit Amsterdam lange tijd dacht. Totdat ze keihard werd geconfronteerd met haar eigen situatie: dertig jaar en anorexia. Milou zal je de komende tijd meenemen in de wondere wereld van ‘volwassen’ zijn, en hoe een ziekte als anorexia daar (niet) in past.

Anorexia is niet altijd een ziekte die aan de buitenkant te zien is. Zeker niet wanneer je al een tijdje onderweg bent in je behandeling. Je gaat er, voor de buitenwereld, beetje bij beetje gezonder uitzien. Vanbinnen is het echter één grote chaos aan tegenstrijdigheden. 

Omdat veel mensen die anorexia hebben het lastig vinden er over te praten en zich er soms ook voor schamen, is het bespreken van de ziekte op werk al helemaal een no go. En bedenk dan maar weer eens een smoes bij het volgende taartmoment, waarom je ook deze weer even overslaat. 

Ik zal je heel eerlijk bekennen; toen mijn eerste column twee weken geleden verscheen, heb ik het een heel weekend lang Spaans benauwd gehad. Natuurlijk wilde ik staan voor mijn verhaal; ik heb dit op papier gezet zodat het hopelijk anderen helpt om ook meer open te zijn over ‘moeilijke onderwerpen’. Of het nu gaat om anorexia, een depressie, of iets anders. Vandaar ook de keuze om met naam en foto deze columns te gaan schrijven. Maar, ik heb net zelf een nieuwe baan, waar ik na twee maanden werken echt nog niet iedereen goed ken en op twee collega’s na, nog niemand dit van mij wist. 

Wat bleek? Mijn gezenuwpees was nergens voor nodig. De reacties van mijn gloednieuwe collega’s waren ontzettend lief, aanmoedigend en oprecht. 

Geen kattepis: je kwetsbaar opstellen in een perfecte wereld

Een aantal jaar geleden organiseerde ik met een vriendin een lezing naar aanleiding van het boek De kracht van Kwetsbaarheid van Brené Brown. In haar boek beschrijft Brown wat het betekent om je kwetsbaar op te stellen in een wereld die gericht is op perfectionisme en hoe wij van onszelf én van anderen verwachten dat we elke dag de schijn ophouden door te laten zien hoe goed we alles zogenaamd voor elkaar hebben.

Het was een bijzondere avond waarin veel aanwezigen lieten weten dat zij hier zelf ook zeker moeite mee hadden, voornamelijk op werk. Want je wilt sterk overkomen, aan je collega’s laten zien dat je een harde werker bent en vooral ook heel goed bent in wat je doet. En je wilt vooral niet, dat mensen op werk je gaan zien als het zielige eendje van de club; iemand die misschien wel minder aan kan dan de rest. 

Twee jaar geleden besloot ik mijn bedrijf te verkopen. Ik was al jarenlang altijd aan het werk en één geworden met mijn computer. Tijdens heel drukke dagen kon ik dan ook gemakkelijk ‘vergeten’ te eten. Over de jaren had ik mezelf aangeleerd dat die knorrende maag na een kwartiertje vanzelf wel weer ophield en een extra glas water drinken, deed wonderen. 

Een nieuw begin?

Ik besloot een tijdje te gaan freelancen, zonder werknemers, met alleen focus op mezelf. In de periode van mijn anorexia behandelingen kon ik het freelancen ook combineren met mijn wekelijkse controles en gesprekken. Al snel bleek echter dat ik na een paar maanden van wat meer rust, dacht dat ik de hele wereld weer aankon. En dus begon ik vol goede moed aan een fulltime project van zes weken bij een bank.

Na drie weken merkte ik dat mijn energie langzaam op raakte. Ik vond het zelf toen vooral erg frustrerend en ik had het idee dat ik enorm aan het falen was. Toen bleek dat er hoogstwaarschijnlijk een verlenging van het project kwam, wist ik het zeker: ik moest over mijn situatie vertellen, anders zou ik het niet volhouden. Het was de allereerste keer dat ik moest aangeven dat ik door anorexia mijn werk niet goed kon doen. Met knikkende knieën ging ik naar een collega en legde haar alles uit. Ze pakte het heel goed op, gaf me moed om het ook aan anderen uit mijn team te vertellen en spoorde mij aan om vooral nu echt voor mezelf te kiezen. Tot op de dag vandaag ben ik haar daar dankbaar voor; het heeft mij de moed gegeven om nu open en eerlijk te zijn over mijn situatie. In haar boek De kracht van kwetsbaarheid schrijft Brown: “Kwetsbaarheid is een emotie waar bijna niemand zich prettig bij voelt. We associëren het met onzekerheid en risico’s. Maar juist kwetsbaarheid de basis is van alle mooie dingen in het leven als liefde, vertrouwen en vreugde.”. 

Elke dag tompouce

Na het project bij de bank ben ik er een maand tussenuit gegaan. Dat was de beste keuze ooit. Na die maand begon ik aan een nieuw, rustiger freelance project waarbij ik direct aangaf wat mijn situatie was. Samen met mijn diëtiste en psycholoog was ik inmiddels tot een nieuw voedingsschema gekomen: ik moest onder andere iedere dag een flesje Nutridrink drinken om extra aan te komen. Niet veel later werd er aan dat dieet ook dagelijks iets toegevoegd wat ik het allerlekkerst vond, maar normaal nóóit zou eten. In mijn geval: tompoucen of soesjes. Omdat iedereen op werk wist wat er aan de hand was, schaamde ik me daar ook niet voor; het is toch een beetje vreemd om je collega die altijd taart weigert ineens elke dag een tompouce te zien wegwerken. We maakte er af en toe zelfs grapjes over, als ik weer die vieze nutridrink moest ‘wegwerken’. 

Inmiddels heb ik een fijne baan waar ik erg op mijn plek zit. Ik ben de afgelopen jaren als een klein wervelwindje door mijn eigen leven heen geraasd en na jaren van ondernemen en freelancen heb ik nu een rustige basis, prettige collega’s en -niet onbelangrijk- heel leuk werk. Ook al gaat het nu al een tijd erg goed, toch is het fijn dat een aantal mensen ook hier weten van mijn situatie. En ik voel me daardoor niet zwak, maar juist nog veel sterker. Ik heb geleerd dat wanneer je jezelf kwetsbaar opstelt, andere mensen dat ook naar jou zullen doen. Het is misschien een cliché, maar helpt mij toch altijd weer: iedereen heeft problemen, niemand is perfect. En dat is helemaal oké.

Over Milou

Milou Verbeke woont in Amsterdam met vriend Willem en hond Jip. Na acht jaar ondernemen en verschillende bedrijven te hebben opgestart, waaronder een creatief communicatiebureau en een print magazine, is ze nu werkzaam als PR coördinator bij een uitgeverij. Vragen? Stel ze! hello@milouverbeke.com.