De misthoornclub

Vandaag mag ik mezelf voorstellen als de nieuwe Viva Mama-blogger! Als de grond niet bezaaid zou liggen met speelgoed, zou ik een rondedansje doen van vreugde. Ja, ik ben écht blij. Anderhalf jaar geleden was ik namelijk nog een zwoegende (en zwangere) docente geschiedenis, die ijzersterk was in het geven van een hoop laatste waarschuwingen. Bovendien had ik een contract voor bepaalde tijd. Geen goede combinatie.

Nu ben ik weer freelance journaliste en mag ik aan de slag als blogger. Dromen zijn er om uit te laten komen, zegt mijn oma altijd, maar ik had nooit gedroomd dat ik in de positie zou komen om te doen waar mijn hart ligt. Ik mag schrijven over mijn leven als moeder van twee lieve, maar kleine draken, ook wel de Misthoornclub genoemd. Geloof me: zelfs in Albuquerque beginnen borsten spontaan te lekken als mijn jongste dochter honger heeft.

Zelf heet ik Sophie Fleur en ik woon onder de rook van Den Bosch. Ik ben 34 jaar, iets te klein en iets te zwaar, vaak ook iets te aanwezig en sociaal onhandig. Ik hou van gezellige huizen met kaarsen op de juiste plaats, gehaakte hartjes op het toilet en pannen die op het vuur staan te pruttelen. In werkelijkheid kan ik niet haken, heb ik geen aanleg voor gezellige decoratie en ben ik zojuist met iets van wanhoop weggelopen van de kip die ik een paar uur had laten trekken om er ragout van te maken.

Ik bruis vaak van de ideeën en kan snel enthousiast worden, wat misschien leuk is voor de kinderen als mama het plan krijgt om een dierentuin te maken met echte stenen en planten, maar minder rustgevend is voor mijn man GL (Grote Liefde en soms ook een Grote …), die veel en hard werkt en eigenlijk amper thuis is. Mijn huis verkeert in een constante staat van ontploffing, net zoals mijn gedachten, wat resulteert in chaotisch en impulsief gedrag. Mijn man is introvert en behoudend. We vullen elkaar zelden goed aan.

En toch gaat het hier best redelijk. Toegegeven: mijn plannen voor een nieuwe keuken worden stelselmatig genegeerd door GL, mijn jongste dochter zou iets minder van hondenbrokken mogen houden, maar mijn oudste dochter vroeg laatst aan mij of ze echt dat ijsje mocht, toen haar vader het haar had beloofd. Er is dus hoop. Hoop voor mij als moeder en vanaf nu ook voor mij als blogger. Ik heb er ongelooflijk veel zin in!