Blog Daisy: Moederdag, tot volgend jaar

Moederdag; tot volgend jaar

Met een bosje goedkope tulpen van de supermarkt, gewikkeld in de barslechte krant van het dorp, stap ik mijn ouderlijk huis binnen. Hoewel mijn vader al een tijdje in een vaas zit en bovenop oma’s – ook dood – buikkastje staat, moet ik er nog steeds aan wennen; een vader in een pot. Alsof ik steeds vergeet dat ik geen vader meer heb. Lekker confronterend, die bruine pot met daarin twee data gegraveerd.

Klepperende urn
Of misschien is het de foto op canvas – lekker hip – die zo pontificaal boven die pot hangt.
Waar je ook gaat zitten, pa kijkt je aan. Zoals hij dat vroeger ook kon doen: ‘niet met lege handen naar de keuken lopen’.
Ooit zei hij dat als-ie dood zou zijn, hij het deksel van zijn urn zou laten ‘klepperen’ als moeders met een andere man op de bank zou zitten. Ik wacht nog steeds op dat moment.

Hij zei ook dat hij honderd doedelzakspelers op zijn crematie wilde. En hij dan met een Schotse kilt aan in de kist. “Mijn laatste wens.” De beste man was nog nooit in Schotland geweest en had meer met de panfluit dan met de doedelzak.
Die honderd ‘doedelzakken’ zijn er nooit geweest. Het werd een treurig nummer van Herman van Veen. Waar ik nu dus niet meer naar kan luisteren. Als ik dat überhaupt al zou willen.

Ik ken hem niet
Enfin, het is Moederdag en dat vieren we. Met een glas water en natuurlijk de ‘nieuwe’ vriend van mijn moeder. ‘Nieuwe’ staat tussen haakjes, want zo nieuw is-ie niet. En het lijkt alsof moeders steeds een andere liefde heeft, maar dat is niet zo. Was het maar zo.
Nee, hij is vooral ‘nieuw’ omdat het mijn vader niet is. En ik hem niet ken. En dat blijft zo.

De discussie – over welk onderwerp dan ook – is al snel op gang en de man die letterlijk ver van mij afstaat, de man met de borstels op zijn voorhoofd, schreeuwt en maakt grote gebaren met zijn verrimpelde handen.
Het is weer gezellig. Een glas water, een opgedofte moeder, een wildvreemde man die zit te schreeuwen in mijn vaders stoel en pa die toekijkt vanaf een canvasdoek. Tot volgend jaar.

CC foto: Muffet

Lees hier meer blogs van Daisy