Moeders: een investering van niks

Als moeder doe je het nooit goed…

Als je je kinderen vijf dagen per week naar de opvang brengt omdat je een 60-urige topbaan ambieert, dan word je door de andere moeders met de nek aangekeken. In Nederland heerst het idee dat het zielig is voor kinderen als ze een fulltime werkende moeder hebben. Het ‘waar heb je dan kinderen voor’ ligt iedereen op de lippen bestorven.

Mantelzorgende vaders
Ik vind het vooral heftig voor die moeders, die tegen zo veel vooroordelen moeten vechten en ook nog worden geacht naast hun baan de huishouding te runnen, eten op tafel te zetten en zich op school in te zetten als voorlees- of luizenmoeder. Want zorgen voor anderen is ons exclusieve domein, honderd jaar emancipatie ten spijt. Hoeveel mannen ken jij die iedere avond koken, mantelzorg verlenen aan hun zieke vader en alle afspraken op het consultatiebureau voor hun rekening nemen?

Armoede na je scheiding
Thuisblijfmoeders en vrouwen met een parttime baan zijn wel maatschappelijk geaccepteerd, maar zijn kunnen rekenen op een sneer van de regering. Minister Jet Bussemaker (Onderwijs, Cultuur en Wetenschap) zei deze week dat vrouwen zonder of met een kleine baan zich financieel eens wat minder afhankelijk op moeten stellen van hun man. Sterker nog, Bussemaker vindt dat moeders eens op moeten houden met zich schuldig voelen ten opzichte van hun gezin en een behoorlijke baan moeten gaan zoeken. Zodat ze niet in armoede vervallen als de onvermijdelijke scheiding voor de deur staat.

Je bent een investering van de overheid
Heel simpel geredeneerd van Jet, die de spuugdure opvang van haar kind makkelijk kan betalen van haar dikke ministerssalaris. Die voorbij gaat aan het feit dat de meeste vaders het verdommen om minder te gaan werken, zodat hun vrouw voor een carrière kan kiezen. Die voorbij gaat aan het feit dat de banen in crisistijd niet voor het oprapen liggen en dat je als vrouw nog altijd minder betaald krijgt dan een man. En die vrouwen wil opzadelen met een nieuw schuldgevoel, getuige haar uitspraak “vrouwen zouden zich eerder schuldig moeten voelen over het feit dat de overheid zoveel in ze heeft geïnvesteerd.” Bedankt hoor, daar hebben we echt wat aan, nu zijn we ineens gereduceerd tot een slecht renderende investering.

Vriendjes met thuisblijfmoeders
Ik heb net drie jaar van pure armoede achter de rug. Niet omdat ik me zo afhankelijk opstelde van mijn man, maar omdat door de crisis mijn bedrijf niet zo lekker meer liep toen de onvermijdelijke scheiding voor de deur stond. Ik ben er weer bovenop gekomen, maar moet wel de naschoolse opvang opzeggen omdat het financieel niet meer op te brengen is. Dan moeten mijn kinderen maar wat vaker spelen bij vriendjes met thuisblijfmoeders… Mogen die moeders zich dan weer iets minder schuldig voelen, mevrouw Bussemaker?