Moeders mooiste

Liefde maakt blind. Bij relaties gaat die blindheid meestal vrij snel weer over. Na een jaar zie je die goddelijke Adonis voor wat ie werkelijk is: een saaie zak met een wijkende haargrens. Maar verliefdheid op je kinderen, die blijft.

Het is natuurlijk prima geregeld door moeder natuur, dat je een prachtige baby ziet terwijl de verloskundige eigenlijk een verschrompeld wurm op je buik legt. Het heeft echt jaren geduurd voordat ik naar de babyfoto’s van mijn oudste kon kijken en zag wat al die anderen zagen, namelijk een paars gerimpeld oud mannetje. Ook daarna bleef ik blind: mijn jongste was een enorme kale boeddha met een speknek. Maar ik vond ‘m toen prachtig.

Wat een lelijk kind!
Ik kan inmiddels dus wel zien dat mijn baby’s niet moeders mooiste waren. Maar wat betekent dat? Dat de verliefdheid aan het slijten is en ik mijn kinderen nu wel realistisch bekijk? Ik kan het me niet voorstellen, want ik vind mijn jongens nog steeds uitzonderlijk knap. En slim en lief natuurlijk. Maar misschien kijk ik over een paar jaar weer in hun fotoboek, om tot de conclusie te komen dat het eigenlijk nog steeds rare wurmen zijn. Met te lange benen en scheve tandjes. Geen idee hoe ik dat moet controleren.

Want niemand is eerlijk genoeg om tegen je te zeggen dat je een lelijk kind hebt. In het gunstigste geval draaien ze om de hete brei heen “Goh, wat een lief kindje”. Het lijkt me ook niet verstandig trouwens, om een moeder te vertellen dat ze een oud mannetje of een speknek heeft gebaard. Dat kon nog wel eens fout aflopen, want moederschap maakt niet alleen blind maar ook behoorlijk assertief.

Is dat mijn neus?
Kortom, ik heb geen idee hoe ik er achter moet komen of ik realistisch tegen mijn kinderen aan kijk. Sterker nog, ik kijk niet eens realistisch tegen mezelf aan. Ik denk altijd als ik een foto van mezelf zie “Huh, heb ik zo’n grote neus?” Terwijl ik toch al bijna veertig jaar met dat ding rondloop. In mijn hoofd is ie namelijk veel kleiner en ben ik veel knapper dan ik in werkelijkheid ben. Ik maak mezelf wijs dat het aan de fotograaf ligt, en bespaar mezelf een complex en een dure chirurgische ingreep. Dus mochten mijn kinderen uiteindelijk toch echt lelijk blijken te zijn, dan hoop ik dat ze net zo’n onrealistische kijk op zichzelf zullen hebben als hun moeder. Dat scheelt een hoop gedoe.

foto: eigen bezit