De mooiste top van allemaal

Zo lig je in de kreukels op het asfalt, zo ga je op vakantie weer veel te ambitieuze dingen doen. 

Al sinds deze winter stond hij in mijn agenda: de laatste week in juli gingen we weer met de vrienden op vakantie. M. wilde een zwembad bij het huisje, ik wilde een berg in de buurt om tegenop te fietsen.

En zo kwamen we bij de Mont Ventoux terecht. Die kale top in de Provence. Mijn broer heeft er bovenop ooit mijn schoonzus ten huwelijk gevraagd. Tom Simpson stierf er in 1967, tijdens een etappe in de Tour de France. Bert Wagendorp schreef er een mooie roman over. En nu zouden T. en ik ‘m beklimmen, samen met al die mannen van middelbare leeftijd die op die berg nog eenmaal hun mannelijkheid willen bewijzen.

Mijn lieve wielervriend B. zat met zijn gezin ook in de buurt van de Ventoux. Hij wilde ons wel gidsen. Hij is ‘m namelijk al een miljoen keer opgefietst. Na een paar testritjes in de omgeving, waarbij T. en ik bijna flauwvielen van de hitte en weer helemaal moesten wennen aan fietsen in de bergen, waren we stikzenuwachtig voor die stomme berg. Wat deden we toch ook allemaal. Met onze domme doelen. Stelletje strebers.

Maar toch gaan hè. En we wilden hem meteen vanaf de zwaarste kant beklimmen. En dus stonden we om half zes op om voor de ergste hitte boven te kunnen zijn.

Over die klim kan ik kort zijn: allemachtig. Tijdens het klimmen dacht ik alleen maar: dit kán toch onmogelijk twintig kilometer lang zo door gaan? Twintig kilometer lang tien procent omhoog fietsen. Dat slaat gewoon nergens op. En nergens een moment om even de benen rust te geven. Nee, knallen zul je. De hele weg lang.

Maar tegelijkertijd dacht ik: dit kan ik. En T. kan het ook. Kijk ons eens gaan! Kijk ons eens gecontroleerd naar boven fietsen! Wij laten ons niet gek maken door mannetjes die veel harder naar boven spurten en wij laten ons niet gek maken door die slingerende puber, die een paar meter voor ons zijn vader probeert bij te houden.

Het was zwaar maar het lukte wel. En als je dan op de top komt, waar bij het weerstation al die mensen op hun fietsers staan te wachten, dan is het nog knap lastig om geen brok in je keel te krijgen. Mensen klappen voor je, wensen je geluk. Dat het je is gelukt.

Ik geloofde het zelf bijna niet. Hier had ik het hele jaar van gedroomd. En het was gelukt. Weer een stapje dichterbij de Tour for Life. En weer iets om van mijn bucketlist af te strepen.